BETAFIELD

Τα παιχνίδια ενδέχεται να περάσουν από τρία στάδια beta testing. Το πρώτο είναι το επονομαζόμενο «closed» στάδιο κατά το οποίο μόνο λίγοι επίλεκτοι θα παραβρεθούν στα γραφεία της εταιρείας, πολλές φορές με πλήρη μυστικότητα, για να γίνουν δοκιμές. Το δεύτερο στάδιο είναι προαιρετικό και παραμένει «closed», αλλά αυτήν τη φορά τα κριτήρια εισόδου «χαλαρώνουν» κάπως. Πολλές φορές ισχύει ακόμα NDA (non-disclosure agreement), το οποίο απαγορεύει τους testers να μιλήσουν σε οποιονδήποτε για την εμπειρία τους με το ανολοκλήρωτο παιχνίδι, τουλάχιστον μέχρι να αρθεί το συμφωνητικό. Λόγω της φύσης της συνεργασίας μεταξύ developer-δοκιμαστή, ο τελευταίος θα παρέχει feedback μικρότερης σημασίας, οπότε είναι μάλλον απίθανο να προσφέρεται ανταμοιβή για την εργασία του. Σε αυτό το σημείο το παιχνίδι θα έχει διαμορφωθεί σε έναν εξαιρετικά μεγάλο βαθμό, οπότε οι δοκιμασίες θα περιορίζονται σε network optimizations και λοιπά balancing tests. Το τρίτο και τελευταίο είναι και το στάδιο που προκαλεί όλα όσα θα συζητήσουμε εδώ. Η «open» beta είναι η φάση κατά την οποία ο δημιουργός προσκαλεί όλους τους ενδιαφερόμενους να τσεκάρουν μία περιορισμένη έκδοση του παιχνιδιού τους για ένα πεπερασμένο χρονικό διάστημα. Η τακτική αυτή έγινε εξαιρετικά διάσημη από την DICE/ΕΑ, όταν η open beta του Battlefield: Bad Company 2 προσέλκυσε εκατομμύρια κόσμο και ονομάστηκε ως η πιο επιτυχημένη beta, ενώ μόνο τα μεταγενέστερα παιχνίδια της σειράς κατάφεραν να αναπαράγουν παρόμοια αποτελέσματα. Αυτή η τακτική, παρ’ όλο που μπορεί να δώσει στην εκδότρια εταιρεία πολύτιμα στοιχεία γύρω από τη ζήτηση που υπάρχει για το επερχόμενο προϊόν, δύναται να αυξήσει τα πολυπόθητα preorder sales και λειτουργεί ως μία διαφημιστική καμπάνια. Όπως ένα demo, αν προτιμάτε. Άτιμη τακτική; Δεν θα το έλεγα. Οι παίκτες μπορούν να γραφτούν για την beta δωρεάν, ενώ δεν απαιτείται κάποια εξειδίκευση. Με αυτό τον τρόπο, βέβαια, ενθαρρύνονται κάποιες πιο… άτακτες τακτικές, όπως οι VIP-betas για όσους έκαναν pre-order (εσένα κοιτάω και πάλι, ΕΑ), αλλά ξεφεύγω επικίνδυνα από το κεντρικό θέμα.


Starbound. Αρκετά δυνατό concept. Δεν το φοβάμαι καθόλου, δύσκολα θα αποτύχει.


BETA INVESTING

Τον Μάρτιο του 2013, το Steam ξεκίνησε το Early-Access πρόγραμμα και την ώρα που γράφονται οι αράδες αυτές, η υπηρεσία μετρά κάτι παραπάνω από 100 παιχνίδια. Ποια είναι αυτά τα παιχνίδια, ρωτάτε; Με μία γρήγορη ματιά στη σελίδα του Steam μπορείτε να δείτε και μόνοι σας ένα κάρο indie παιχνιδάκια, τόσο από μικρά development houses όσο και από βετεράνους της βιομηχανίας (Peter Molyneux με το Godus, Brian Fargo με Wasteland 2). Ο στόχος της προσπάθειας αυτής είναι ο εξής: Ο παίκτης αγοράζει μία ημι-ολοκληρωμένη έκδοση ενός παιχνιδιού την οποία μπορεί να παίξει αμέσως. Η Valve θα λάβει το συνηθισμένο μερτικό της και τα υπόλοιπα λεφτά πάνε απευθείας στον developer ώστε να ολοκληρωθεί το development.

«Και πού είναι το κακό; Οέο;». Η αλήθεια είναι πως η συμφωνία μεταξύ του πιθανού πελάτη και του developer είναι αρκετά κατανοητή και δεν υπάρχει πολύ χώρος για δράματα/συνωμοσίες/αντιδεοντολογικό ανταγωνισμό και άλλα όμορφα πραγματάκια που πλήττουν άλλες υπηρεσίες (βλ. Ouya, «free the games» campaign και Kickstarter). Το πρόγραμμα Early-Access έχει μέχρι στιγμής καταφέρει να αποφύγει όλα τα παραπάνω προβλήματα, ενώ ο σκοπός είναι αρκετά ευθύς, χωρίς περιθώρια αμφισβήτησης. Το ερώτημά μου είναι το εξής: Γιατί; Γιατί να αγοράσει κανείς ένα ανολοκλήρωτο παιχνίδι (πιθανώς και σε πιο αυξημένη τιμή από το κανονικό); Είναι τόση πια η ανάγκη των ανθρώπων να ξοδεύουν το εισόδημά τους σε projects που δεν εγγυάται κανείς πως θα ολοκληρωθούν; Μήπως, από την άλλη, δεν βλέπουν την ώρα να γίνουν… bughunters, να είναι οι πρώτοι που θα καταγγείλουν ένα bug και να βάλουν το στίγμα τους στο development του παιχνιδιού; Μήπως στην τελική, λέω εγώ τώρα… να μην έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν;


Πολλά υποσχόμενο το 7 Days to Die. Στα 32 ευρώ που διατίθεται όμως δύσκολα το λες ελκυστικό. Άσε που η παρούσα έκδοσή του είναι οριακά broken!

Ας βγάλω κάτι από την ψυχή μου που με «τρώει» εδώ και μήνες. Το 2013 ήταν μία από τις χειρότερες χρονιές για το gaming γενικότερα. Παρ’ όλο που υπήρξαν αρκετά αξιόλογα παιχνίδια, έλειπε αυτό το «κάτι» που έκανε άλλες χρονιές να λάμπουν, ενώ η παρουσίαση των κονσολών «νέας γενιάς» και η έλλειψη αξιόλογων τίτλων για αυτές έκανε μία αξιοπρεπέστατη τρύπα στο νερό. Ή μπορεί εγώ να έχω γίνει εξαιρετικά κυνικός και να μισώ τη ζωή, μπορεί. Την πεποίθηση αυτή έχουν και άλλοι gamers, όπως έχω συνειδητοποιήσει, οπότε μπορεί κανείς να αναρωτηθεί αν η βιομηχανία των video games έχει πάψει να κάνει μερικά πράγματα σωστά. Εγώ θέτω ένα ελαφρώς διαφορετικό ερώτημα: Μήπως τα Call of Battle Creed (και τα 25 sequels τους), δηλαδή games με budgets που ανέρχονται στα εκατομμύρια, χάνουν την αίγλη τους μπροστά σε ένα ημιτελές παιχνιδάκι, όπου ένας γυμνός παίκτης κοπανά έναν άλλον με μία πέτρα για να υπερασπιστεί την καλύβα του; Όσο κουλό και αν ακούγεται, η απάντηση είναι μάλλον ναι!

Share
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum