Γράφει ο Μαρίλη Νίκολη
Απο το τεύχος 289 του PCMaster

ΤΑ ΕΙΔΑΜΕ, ΜΑΣ ΑΡΕΣΑΝ;



Το φαινόμενο των «interactive movies» έχει εισχωρήσει για τα καλά στο λεξικό των video games. Αφενός μεν η τεχνολογία το επιτρέπει και αφετέρου η βιομηχανία το αποζητά. Παρ’ όλα αυτά, η διαφορά ενός τίτλου κινηματογραφικών προδιαγραφών από μία ολοκληρωμένη κινηματογραφική παραγωγή είναι σαφώς μεγάλη (και καλά κάνει!). Έτσι λοιπόν, πολλές είναι οι ταινίες οι οποίες είχαν πηγή έμπνευσης κάποιους blockbuster τίτλους παιχνιδιών. Πίσω στη χρυσή εποχή των ’80s-’90s, οι κινηματογραφικές μεταφορές των games έμοιαζαν αρκετά εντυπωσιακές, παρ’ όλη την cult διάθεση που τις χαρακτήριζε. Οι 8-bit ήρωες μεταμορφώνονταν σε αιθέριες (και μη) υπάρξεις, το σενάριο ήταν κομμένο και ραμμένο στις προτιμήσεις των fans του παιχνιδιού, ενώ η αίσθηση του ρεαλισμού έδινε μία νέα πνοή στο 2D τίτλο. Σήμερα είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα, αφού υπάρχουν τα αδαμάντινα εργαλεία, όπως οι Unreal Engine, IW, Cryengine και άλλες παρόμοιες μηχανές γραφικών, οι οποίες αποτυπώνουν άκρως ρεαλιστικά κάθε επιθυμία των developers. Έτσι, το έργο του σκηνοθέτη μίας αντίστοιχης ταινίας γίνεται όλο και πιο δύσκολο, αφού τα γραφικά και ο ρεαλισμός δεν θα αποτελέσουν πόλο έλξης για τα διψασμένα μάτια των gamers.

Βέβαια, μέσα σε όλες αυτές τις κινηματογραφικές μεταφορές που έχουν βασιστεί σε τίτλους αγαπημένων βιντεοπαιχνιδιών, δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι υποψηφιότητες για το «χρυσό βατόμουρο». Αρκεί μόνο να σκεφτούμε ότι ένα μεγάλο μέρος αυτών των παραγωγών συνδέεται άμεσα με το όνομα «Uwe Boll» (Alone in the Dark II, Far Cry, BloodRayne και άλλους σκουπιδο-τίτλους).

Share
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum