Γράφει ο Παύλος Δημόπουλος
Απο το τεύχος 286 του PCMaster

ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ RESPAWN

Eνας Αμερικανός στρατιώτης, φορώντας γυαλιά ηλίου Oakley και ακούγοντας δυνατά ραπ στο iPod του, χαζεύει από το παράθυρο του Humvee στο οποίο επιβαίνει, κάπου στις ερημιές έξω από τη Βαγδάτη. Ξαφνικά μία αντιαρματική ρουκέτα χτυπάει το προπορευόμενο Humvee της φάλαγγας, σκοτώνοντας ακαριαία τους επιβαίνοντες. Ο στρατιώτης πετάγεται έξω από το δικό του όχημα και πηδάει μέσα σε ένα χαντάκι για να προστατευτεί από τους όλμους, που άρχισαν ξαφνικά να πέφτουν ολόγυρα. Όμως δεν τον πνίγει η αφόρητη ζέστη της ερήμου, δεν μυρίζει τον κορδίτη και την καμένη σάρκα, δεν νιώθει τον πόνο στον αστράγαλο που γύρισε πηδώντας από το ακόμη κινούμενο όχημά του. Κι αυτό συμβαίνει γιατί ζει τη συγκεκριμένη εμπειρία «εικονικά», ευρισκόμενος 10.000 χλμ. μακριά από το Ιράκ, σε κάποιο κέντρο εκπαίδευσης του Αμερικανικού Στρατού. Σας ακούγεται σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας; Πιστέψτε με, εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία είναι πραγματικότητα.

Και είναι πραγματικότητα γιατί οι σημαντικές περικοπές, που ξεκίνησαν κατά τη θητεία Μπους και συνεχίζονται επί Ομπάμα, στον τομέα της Άμυνας οδήγησαν το Αμερικανικό Γενικό Επιτελείο σε μονοπάτια απρόσμενα όσο και πρωτόγνωρα. Η προμήθεια πυρομαχικών και νέων οπλικών συστημάτων, όπως και η έρευνα και ανάπτυξη νέων, δεν είναι δυνατό να περικοπούν σε σημαντικό βαθμό, ιδιαίτερα από τη στιγμή που οι ΗΠΑ διεξάγουν ταυτόχρονα δύο πολέμους σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη. Οι υλικοτεχνικές υποδομές και οι συνθήκες διαβίωσης επίσης δεν είναι δυνατό να υποβαθμιστούν σ’ έναν –αμιγώς επαγγελματικό– στρατό όπως είναι ο αμερικανικός. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα σταματήσει να είναι αρκετά «θελκτικός» για την προσέλκυση νέων στρατιωτών. Τι απομένει, λοιπόν, για να περικοπεί; Η εκπαίδευση.

Σε μία χώρα όπως οι ΗΠΑ όμως, όπου ο στρατός στην ουσία αποτελεί την προέκταση –όσο και ένα από τα κύρια μέσα επιβολής– της εξωτερικής της πολιτικής, η εκπαίδευση έπρεπε να γίνει σημαντικά φθηνότερη αλλά εξίσου αποτελεσματική, προκειμένου τα στρατεύματα να παραμείνουν «ποιοτικά» αλλά με το μικρότερο δυνατό κόστος. Αν σε αυτό προσθέσει κανείς και την εξοικείωση της νέας γενιάς με την υψηλή τεχνολογία, μπορεί εύκολα να καταλάβει πως η λύση βρισκόταν ήδη μέσα στα σπίτια της συντριπτικής πλειοψηφίας των Αμερικανών. Και αυτή ήταν τα πολεμικά βιντεοπαιχνίδια…


Share
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum