Αρχή > PCM Reviews > Action > Bioshock Infinite
ΟΠΟΙΟΣ ΒΙΑΖΕΤΑΙ, ΣΚΟΝΤΑΦΤΕΙ

Το Bioshock Infinite, όπως και οι προκάτοχοί του, θίγουν με βάναυσα καυστικό τρόπο ορισμένα πολύ ευαίσθητα ζητήματα. Ζητήματα-ταμπού, τομείς που ένα άλλο παιχνίδι δεν θα εξερευνούσε (υποτίθεται ότι «παίζουμε game και δεν χρειάζεται να περνάμε βαθυστόχαστα μηνύματα»), στο Bioshock Infinity έρχονται στο προσκήνιο: σκλαβοκρατία, δουλεία και εκμετάλλευση, τυφλός ρατσισμός, βία, φτώχεια – έννοιες διαχρονικές και, δυστυχώς, πολύ επίκαιρες. Επειδή είναι τόσο αφηγηματικό, το BSI είναι τόσο «shooter» όσο «adventure» είναι το Walking Dead ή το Heavy Rain. Όταν διαβάζεις «shooter», αυτόματα σκέφτεσαι μάχες, κακούς και πιστολίδι, όμως το BIS δεν έχει σχεδιαστεί για να παιχτεί έτσι. Ακόμα περισσότερο, θα λέγαμε ότι αν παιχτεί ως καθαρό shooter, είναι πολύ πιθανό ο παίκτης να μην καταλάβει τι έπαιξε και ενδεχομένως να μην του αρέσει καν ως εμπειρία. Ο παίκτης που θα βιαστεί να τελειώσει το παιχνίδι, που δεν είναι δεκτικός σε μηνύματα, έχει χάσει τη μισή εμπειρία. Μην προχωρήσετε στο επόμενο δωμάτιο, εάν δεν έχετε ρουφήξει όλες τις λεπτομέρειες, σε κάθε έπιπλο, πίνακα και περαστικό πολίτη. Σε κάθε γωνία σας περιμένει και μία νέα έκπληξη, μία λεπτομέρεια και μία πινελιά χαρακτήρα. 

Εξίσου σημαντικά είναι τα Voxophones. Κάποιος ορθολογιστής θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι είναι εντελώς παράλογο το να βρίσκονται πάντα σε βολική θέση αυτά τα μηνύματα, εκτεθειμένα, ανέπαφα και ξεκλείδωτα. Είναι όντως ένα gaming κλισέ χωρίς λογική – αλλά είναι κι ένα μη ενοχλητικό τέχνασμα για να μάθουμε μικρά κομμάτια της ιστορίας χωρίς να πρέπει να διαβάζουμε πολύ κείμενο. Το ηχητικό μήνυμα παίζει όσο συνεχίζουμε να κινούμαστε στον κόσμο και η αφομοίωση των πληροφοριών γίνεται παράλληλα. Εξάλλου, εφόσον αναγνωρίζουμε πλέον το game ως αφηγηματικό μέσο, οφείλουμε να του παραχωρήσουμε και κάποια… ποιητική αδεία. Προσωπικά, τα βλέπω και ως αναφορά στα παλιά System Shock, ένα κλείσιμο ματιού στους πιο παλιούς φίλους του Ken Levine. Στο τέλος, πάντως, που ο παίκτης πασχίζει να ενώσει τα κομμάτια του παζλ, τα Voxophones είναι ιδιαίτερα βοηθητικά. 

Δεν είναι ότι έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος, πάντως, ίσως επειδή είμαι πολύ φανατικός και απαιτητικός φίλος της σειράς. Θα ήθελα ορισμένα παραπάνω «bonus», προαιρετικά πράγματα. Στους περισσότερους χάρτες υπάρχει ένα προαιρετικό quest που ξεκλειδώνει ένα δωμάτιο με αρκετά νομίσματα, πυρομαχικά και συνήθως ένα από τα ειδικά φίλτρα (που αυξάνει τη μέγιστη ασπίδα ή health ή salts), αλλά θα μπορούσαν να είναι και περισσότερα. Ωστόσο, θα είχε ενδιαφέρον ένας ακόμα μηχανισμός, να συλλέξεις ίσως περισσότερα αντικείμενα, να υπήρχαν και πάλι κάποια mini-games (να μην τις ξεκλείδωνε με τόση ευκολία η Elizabeth κιόλας…). Το «Gear» που βρίσκετε σε ορισμένα κλειδωμένα ή μυστικά δωμάτια ήταν μία καλή ιδέα: μοιρασμένα σε τέσσερις κατηγορίες (Καπέλα, Παντελόνια, Παπούτσια, Σακάκι), τα ρούχα αυτά δίνουν κάποιες passive ικανότητες, παρ’ όλα αυτά ένιωσα ότι ο μηχανισμός αυτός δεν αξιοποιήθηκε όσο θα μπορούσε. Εκτός αυτού, υπάρχει η αίσθηση ότι έχει κοπεί και περιεχόμενο (πολύ πιθανό, καθώς δεν είδαμε πολλά πράγματα από τα διάφορα τρέιλερ που είχαν προηγηθεί). 

 

Share
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
alexbeav
Αν και μεγαλος φαν των προηγουμενων Bioshock, το Infinite δυστηχως δεν με "τρελανε". Στον πυρηνα του εχει σταματησει να ειναι ο πνευματικος διαδοχος του System Shock που ηταν οι προκατοχοι του και εχει γινει ενα φανταχτερο corridor shooter. Ναι, το σεναριο, οι χαρακτηρες και καποιοες απο τις τοποθεσιες ειναι απιστευτα, αλλα το υπολοιπο παιχνιδι ειναι κατ'εμε μετριο.
01/07/2013 17:44
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum
9292
%%
Ανάπτυξη:  2K Games
Έκδοση:  2K Games
Διάθεση:  CD-Media
Είδος:  Action
Παίκτες:  1
Ελάχιστες Απαιτήσεις:  Windows Vista Service Pack 2 32-bit, Intel Core 2 Duo 2,4GH...