Αρχή > PCM Reviews > Action > Warhammer 40K: Space Marine
Γράφει ο Τάσος Κεχαγιάς
Απο το τεύχος 265 του PCMaster

Ο κόσμος του Warhammer είναι πασίγνωστος τόσο από τα μεσαιωνικά όσο και από τα διαστημικά επιτραπέζια. Οι πολυπληθείς μεταφορές τους σε ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι κυρίως τίτλοι στρατηγικής, ενώ οι action απόπειρες δεν είναι τόσο πολλές ούτε ιδιαίτερα επιτυχημένες. Το πλήρωμα του χρόνου έφτασε, όμως, για ένα καλό παιχνίδι δράσης βασισμένο σε αυτό το δημοφιλές σύμπαν, που να μας δίνει την ευκαιρία να νιώσουμε στο πετσί μας την άγρια φύση των συγκρούσεων που περιγράφει.



Ο πρωταγωνιστής μας σε αυτή την ιστορία είναι ο ευγενής Captain Titus με την ατσάλινη ψυχραιμία και το ήρεμο αναλυτικό πνεύμα. Αποστολή του είναι να πλήξει τα μετόπισθεν μίας μεγάλης επιδρομής των Orks ως επικεφαλής μίας ομάδας από επίλεκτους Ultramarines. Με άλλα λόγια: Πρέπει να κάνει «πίτα» όποιον βρει στο δρόμο του, όπως μόνο αυτός ξέρει...

LOCK AND LOAD

Όλοι οι βασικοί gameplay μηχανισμοί είναι πολύ οικείοι στους φίλους του χώρου. Mία μπάρα health/shield, ένα κύριο και ένα βοηθητικό όπλο, ένας μετρητής της λεγόμενης Fury που γεμίζει με κάθε kill και χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να επιβραδύνουμε το χρόνο και να μεγιστοποιήσουμε την ισχύ των χτυπημάτων μας. Από την άλλη, η ιδιαιτερότητα είναι ότι δεν υπάρχουν health packs ή/και αυτόματο healing, αφού μόνο η ασπίδα μας επαναφορτίζεται αυτόματα. Οι τρόποι αναπλήρωσης ενέργειας είναι μέσω των finishing moves, αφού πρώτα έχουμε αναισθητοποιήσει τον εκάστοτε στόχο μας και με το να μπαίνουμε σε Fury mode. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν υπάρχει λόγος να είμαστε επιφυλακτικοί στη μάχη και να καβατζωνόμαστε για αυτόματο heal, αλλά αντίθετα έχουμε κάθε συμφέρον να ορμάμε μπροστά και να επωφελούμαστε από τη σφαγή. Ειδικά οι μεμονωμένοι εχθροί πρέπει να αντιμετωπίζονται ως δώρα και να φαρμάρονται αλύπητα για ενέργεια.
Τα όπλα μας είναι εντυπωσιακά στην όψη και απολαυστικά στη χρήση χάρη στον άμεσο και ακριβή χειρισμό. Πριόνια, τσεκούρια, σφυριά, πιστόλια πλάσματος, πολυβόλα και μακρύκαννα τουφέκια είναι στη διάθεση του παίκτη. Θέμα έλλειψης πυρομαχικών δεν τίθεται, αφού αυτά «βόσκουν» σε αφθονία από εδώ και από εκεί. Κάποια όπλα απαιτούν συχνή αναγόμωση, και άλλα θέλουν συχνό εξαερισμό για να μην υπερθερμαίνονται. Δεν μπορούμε να κουβαλούμε συγχρόνως όλα αυτά τα «μπουριά του θανάτου», γι’ αυτό πρέπει κάθε φορά να επιλέγουμε τον καταλληλότερο συνδυασμό.



Τα κτηνώδη «ορκάδια» που μακελεύουμε μπορεί εγκεφαλικά να είναι «γκάου–πίου», αλλά αν τους επιτρέψουμε να μας πλησιάσουν πάνω από τον προβλεπόμενο χρόνο, τότε μας περιμένει ένα αξέχαστο γκανκάρισμα. Υπάρχουν και ευφυέστεροι εχθροί που κάνουν την εντυπωσιακή εμφάνισή τους αργότερα, με διάφορα κολπάκια (τηλεμεταφορά, οβίδες/χειροβομβίδες) που ανεβάζουν αισθητά την πρόκληση. Πάντως, πέρα από τη νοημοσύνη τους, όλοι τους έχουν ένα μικρό «θεματάκι» στο pathfinding. Συνήθως αντιμετωπίζουμε τους παραπάνω κακούς παρέα με τους Marines αδερφούς μας, αλλά αρκετές φορές πολεμούμε και μόνοι μας. Οι Α.Ι. συνοδοί μας είναι μία αξιόπιστη χείρα βοηθείας, όμως, η παρουσία τους μάλλον κάνει τα πράγματα περισσότερο εύκολα απ’ ό,τι θα έπρεπε. Και αυτό επειδή μαζεύουν υπερβολικό aggro, με αποτέλεσμα σε μερικές περιστάσεις να απασχολούν επί αρκετή ώρα (οι ίδιοι είναι «αθάνατοι», φυσικά) τους εχθρούς μας, και εμείς να τους θερίζουμε πισώπλατα με την άνεσή μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ένα ψαρωτικό boss που εμφανίστηκε μετά τη μέση του παιχνιδιού, και έφυγε «άκλαυτο» με συνοπτικές διαδικασίες, αφού με αγνόησε επιδεικτικά και προτίμησε να την πέσει στο φίλο μου (εντάξει, γούστα είναι αυτά).

Η όλη διαδικασία του «μαλακώματος» μίας εχθρικής ορδής που ορμά κατά πάνω μας αρχικά με όπλο ελεύθερου σκοπευτή και με μία χειροβομβίδα στο μέσο της όταν αυτή πλησιάσει, συνοδευμένα από την τελική μετατροπή των αντιπάλων μας σε σωρούς από κρέατα στη σώμα με σώμα μάχη, είναι μία βασική αντρική απόλαυση που το παιχνίδι ομολογουμένως προσφέρει απλόχερα. Σίγουρα πολλές από τις μάχες του παιχνιδιού είναι ενάντια σε κύματα από αδύναμους εχθρούς και υπάρχουν μόνο και μόνο για το gore. Αυτό, βέβαια, ουδόλως μας πειράζει, αφού η σφαγή που βιώνουμε, δεν καταντά ποτέ βαρετή. Εκεί που όντως υπάρχει πρόβλημα, είναι στο ρυθμό του παιχνιδιού και στη δράση που φαντάζει «διεκπεραιωτική», κατά τη διάρκεια των «νεκρών» χρόνων μεταξύ των μαχών. Θα ήταν πολύ καλύτερα αν αυτοί γέμιζαν με κάτι παραγωγικότερο από το μονότονο τρέξιμο/πέταγμα προς το επόμενο checkpoint. Ευπρόσδεκτα θα ήταν στοιχεία, όπως γρίφοι, περισσότερα κρυφά σημεία και εναλλακτικές διαδρομές. Ενώ και η ύπαρξη customization του χαρακτήρα μας, με διάφορα skills/perks θα προσέδιδε περισσότερη ποικιλία, αλλά και ισχυρότερη ταύτιση με τον ήρωά μας.

Κανένα σοβαρό παράπονο δεν υπάρχει στα γραφικά και στον ήχο. Μπορεί τα περιβάλλοντα να μην έχουν τη μεγαλύτερη δυνατή λεπτομέρεια/ανάλυση, αλλά τα μοντέλα πραγματικά αποζημιώνουν. Είναι εφάμιλλα των φιγούρων των επιτραπεζίων παιχνιδιών τόσο χρωματικά, όσο και στο εν γένει στήσιμο τους. Για το πόσο εντυπωσιακή είναι η βίαιη οπτική αναπαράσταση των θανάτων, με την απεικόνιση όλων των ανατριχιαστικών διαμελισμών και πολτοποιήσεων (καλέ ανατρίχιασα), τα πολλά λόγια περιττεύουν. Ας αφήσω καλύτερα τον Καράφλα των Judas Priest να περιγράψει: “Grinder, looking for meat!”

Όταν στερέψει το αίμα που ξεπηδά από την campaign (διαρκεί έως 8–9 ώρες στο hard), ο πόνος και η αιμόπτυση μεταφέρονται στο διαδικτυακό πεδίο. Εκεί υπάρχουν δύο είδη multiplayer παιχνιδιού, τα κλασικά deathmatch (Annihilation) και domination (Seize Ground), ενώ όταν θα διαβάζετε αυτά τα εμπνευσμένα λόγια, μάλλον θα έχει προστεθεί η δυνατότητα co–op. Ο «γολγοθάς» μέχρι το τουμπάνιασμα του χαρακτήρα μας στην on–line αρένα είναι μακρύς και επίπονος, αφού αρχικά είμαστε ένα απλό κομμάτι «κρέας για τα κανόνια». Όμως, αυτό δεν ενοχλεί και τόσο, αφού η συμμετοχή μας στο γενικό μακελειό έχει την πλάκα της, ακόμη και αν είμαστε εμείς ο σάκος του μποξ.

UP CLOSE AND PERSONAL

Ναι, μα τον Κρομ, είναι γεγονός: Το πολυπληθές κοινό των Warhammer, εκτός από τα Dawn of War, έχει πλέον και άλλο ένα δυνατό «βέλος» στη φαρέτρα του για να ικανοποιεί τα αιμοσταγή ένστικτά του. Η ενασχόληση με το Space Marine είναι αναμφίβολα διασκεδαστική και ευχάριστη, αν και θα μπορούσε να έχει περισσότερες εκπλήξεις και η συνολική αίσθηση να είναι πιο ολοκληρωμένη. Αυτά, φυσικά, είναι λεπτομέρειες μικρότερης σημασίας για τους απανταχού «Πολεμόσφυρους», που θα ενθουσιαστούν και θα νιώσουν αλλεπάλληλα ρίγη συγκίνησης (έτσι δεν είναι, τέκνον μου, Cyberguy;), αλλά οι υπόλοιποι παίκτες οφείλουν να τα λάβουν υπόψη.

Εικόνες
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum
7676
%%
Ανάπτυξη:  Relic
Έκδοση:  THQ
Διάθεση:  Zegetron
Είδος:  Action
Παίκτες:  Not Available
Επισκεφτείτε το επίσημο Website
Ελάχιστες Απαιτήσεις:  Λειτουργικό: XP (SP3)/Vista (SP1)/7 Μνήμη: 1...