The Rocketeer

Το παιχνίδι ξεκινά αρχικά ως ένα τυπικό 3rd person action shooter. Με την απεικόνιση και το στυλ κάλυψης του Gears of War, το παιχνίδι σάς τοποθετεί στη δράση χωρίς χρονοτριβή. Στο σημείο αυτό το Dark Void τα καταφέρνει σχετικά καλά, με σωστά υλοποιήμενους μηχανισμούς και εύκολο χειρισμό, και δεν θα προβληματιστείτε σχεδόν καθόλου να μπείτε στο κλίμα του παιχνιδιού. Πολύ γρήγορα, όμως, θα αρχίσετε να νιώθετε ότι κάνετε αγγαρεία, καθώς οι μάχες προσφέρουν χαμηλή πρόκληση και οι εχθροί είναι εκνευριστικά επαναλαμβανόμενοι – σαν ένας στρατός από το Clone Wars. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι υπάρχουν 4 με 5 είδη εχθρών συνολικά σε ολόκληρο τον τίτλο με ελάχιστα bosses. Η φτωχή Α.Ι. δεν βοηθά στη βελτίωση της εμπειρίας, καθώς οι εξωγήινοι είναι μάλλον... ούφο και δεν ξέρουν ούτε να καλύπτονται σωστά, ούτε προσπαθούν να σας περικυκλώσουν, ενώ κάποιες φορές δεν αντιδρούν καν όταν αδειάζετε πάνω τους ένα ολόκληρο clip από το όπλο σας. Αφήστε, δε, που για κάποιο λόγο είναι πολύ επιρρεπείς στις... φάπες και με μία δύο γροθιές αλά Resident Evil 5 αποτελούν παρελθόν. Το μόνο δείγμα ότι σκέφτονται και λιγάκι τη σωματική ακεραιότητά τους είναι όταν πετάτε μία χειροβομβίδα, που τότε όλοι πανικόβλητοι αρχίζουν να τρέχουν από δω κι από κει. Οσον αφορά στα όπλα, μπορείτε να έχετε έως δύο ταυτόχρονα, συν τις χειροβομβίδες, από τα έξι συνολικά που θα βρείτε, τα οποία επιλέγετε στην αρχή κάθε chapter ή μέσω διάφορων weapon lockers που θα βρείτε στο δρόμο σας, ενώ επιδέχονται αναβαθμίσεων με τη χρήση των Tech Points, που αποκτάτε από τα πτώματα των εξωγήινων. Τα όπλα, πέρα από το τυπικό machine gun, είναι από άλλον «πλανήτη», το ένα μάλιστα θυμίζει λίγο Half-Life, δεν αποτελούν όμως κάτι το ιδιαίτερο.

Τα πράγματα, ωστόσο, αρχίζουν να βελτιώνονται κάπως όταν πάρετε το hoverpack. Σ’ αυτό το σημείο υπάρχει μία σχετικά μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων σε σχέση με το αρχικό γραμμικό κομμάτι του εδάφους, καθώς μπορείτε να πετάτε σε περιορισμένο ύψος και να εξολοθρεύετε από αέρος τούς αντιπάλους σας ή να μεταβαίνετε εύκολα σε δύσβατα σημεία. Μάλιστα, στο gameplay του παιχνιδιού ενσωματώνεται ένα αρκετά ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, αυτό του «vertical cover system», όπου η κάμερα γυρίζει τούμπα και παρακολουθείτε τη δράση από ψηλά ενώ εσείς μετακινείστε κάθετα και πυροβολείτε τους αντίπαλους Watchers που κάνουν το ίδιο μ’ εσάς. Τα vertical κομμάτια είναι προκαθορισμένα από το παιχνίδι, δίνουν αναμφίβολα έναν πρωτότυπο τόνο στο όλο εγχείρημα και στην αρχή είναι διασκεδαστικά, αλλά στην ουσία πρόκειται απλώς για ένα τρικ εντυπωσιασμού και τίποτα παραπάνω.

Η κατάσταση αλλάζει άρδην όταν αποκτήσετε ένα jetpack μετά την, σύμφωνα με το σενάριο, απαγωγή του Nikola Tesla (του γνωστού). Στο σημείο αυτό αποκτάτε πλήρη ικανότητα πτήσης και η εμπειρία της Airtight Games στο κομμάτι αυτό κάνει την εμφάνισή της – νιώθετε ότι παίζετε άλλο παιχνίδι, ότι ξαφνικά ο τίτλος μεταμορφώθηκε σε ένα αξιόλογο arcade flight game. Ο χειρισμός θέλει λίγη συνήθεια, άπαξ όμως και εξοικειωθείτε θα μπορείτε και να καταστρέφετε τα αντίπαλα αεροσκάφη με χαρακτηριστική ευκολία, ενώ είναι εφικτό να «κλέψετε» ένα σκάφος και να το πιλοτάρετε εσείς αν το πλησιάσετε αρκετά κοντά και ολοκληρώσετε επιτυχώς ένα εύκολο mini-game. Τα στάδια αυτά είναι το πιο δυνατό σημείο του παιχνιδιού και συχνά καταλήγουν σε ιδιαίτερα συναρπαστικές και προκλητικές αερομαχίες. Ιδίως προς το τέλος του δεύτερου επεισοδίου γίνεται ένας μικρός χαμός. Δυστυχώς, όμως, τα στάδια αυτά είναι σχετικά λίγα και το παιχνίδι επιστρέφει γρήγορα στους πρώτους, βαρετούς μηχανισμούς του. Είναι κρίμα που οι developers δεν εστίασαν την προσοχή τους σ’ αυτό το κομμάτι και προτίμησαν την «ασφαλή» οδό του τυπικού shooter.

Engines Failure

Το Dark Void δεν είναι κακό παιχνίδι, αλλά θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερο αν του είχε η δοθεί η απαραίτητη «ψήφος εμπιστοσύνης» από την Capcom. Είναι προφανές ότι το παιχνίδι αφέθηκε στη μοίρα του, όταν φτάνει κανείς έκπληκτος στο τέλος του single player campaign ύστερα από μόλις 6 ώρες παιχνιδιού, ενώ δεν υπάρχει έστω ένα υποτυπώδες multiplayer mode, που πιστεύουμε ότι θα ήταν εξαιρετικό αν περιλάμβανε on-line αερομαχίες με τα jetpacks.

Στον τεχνικό τομέα, το παιχνίδι κάνει και αυτό χρήση της Unreal Engine, με μέτρια αποτελέσματα, που δείχνουν την ηλικία του (θα έπρεπε να είχε κυκλοφορήσει έναν χρόνο πριν), άτσαλο animation (το άλμα του ήρωα είναι αστείο), αλλά ευτυχώς με πολύ υψηλό και σταθερό frame rate. Υποστηρίζεται και η PhysX engine, για τους κατόχους καρτών nVidia, η οποία όμως δεν αλλάζει σε αξιοσημείωτο βαθμό την εικόνα του παιχνιδιού εκτός από μερικά όμορφα εφέ φυσικής. Στο ηχητικό κομμάτι οι ομιλίες είναι σχετικά καλές, αν και κάποιες φορές το παρατραβάνε με τη θεατρικότητά τους, ενώ το soundtrack ξεχωρίζει θετικά σαν τη μύγα μες στο γάλα, καθώς συνθέτης του είναι ο Bear McCreary, που έχει εργαστεί στη σειρά Battlestar Galactica, και η ποιότητά του είναι αναμενόμενα καλή.

Γενικά, δύσκολα θα προτείναμε το Dark Void σε κάποιον πέρα από τους πραγματικά φανατικούς του είδους, που παίζουν κάθε shooter που βγαίνει στην αγορά. Εχει τις στιγμές του, αλλά δυστυχώς το συνολικό αποτέλεσμα είναι άνισο, και με τον κυκέωνα ΑΑΑ τίτλων που αναμένονται στους επόμενους μήνες είναι αδύνατο να ξεχωρίσει. Πάντως, είμαι περίεργος να δω και τι ταινία θα βγάλουν ο Brad Pitt και η εταιρεία του βασισμένοι σ’ αυτό το παιχνίδι...

Share
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum
6464
%%
Ανάπτυξη:  Capcom
Έκδοση:  Capcom
Διάθεση:  Not Available
Είδος:  Action
Παίκτες:  1
Επισκεφτείτε το επίσημο Website
Ελάχιστες Απαιτήσεις:  Core 2 Dual Core 2,4GHz ή AMD, 1GB RAM, GPU με 256MB RAM ...