Γράφει ο Γιώργος Δεμπεγιώτης
Απο το τεύχος 244 του PCMaster

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι ένα από τα πιο «πολυφορεμένα» settings στο χώρο των video games, αν όχι το πιο πολυφορεμένο, με κυριολεκτικά εκατοντάδες παιχνίδια κάθε είδους βασισμένα σε αυτόν. Την τιμητική τους έχουν τα παιχνίδια στρατηγικής και τα FPS, όπου από καιρό έχουμε χάσει το μέτρημα, ενώ υπάρχει και ένας σεβαστός αριθμός από flight simulators. Η λέξη «κορεσμός» είναι η πρώτη που έρχεται στο μυαλό κάποιου όταν βλέπει ένα παιχνίδι βασισμένο στο μεγαλύτερο πόλεμο που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, και το ίδιο ακριβώς σκέφτηκα μόλις πήρα στα χέρια μου τον νέο (και τελευταίο όπως αποδείχτηκε) τίτλο της Pandemic Studios, γνωστής για τις σειρές Battlefront, Full Spectrum Warrior και Mercenaries.

Τα πράγματα, όμως, δεν ήταν ακριβώς έτσι. Η Pandemic κάθισε, έψαξε και είδε ότι δεν υπήρχε κάποιο sandbox game στο setting αυτό, οπότε χρησιμοποίησε την εμπειρία της στο είδος για τη δημιουργία του The Saboteur, του πρώτου GTA-clone με φόντο το Παρίσι και τις σκοτεινές ημέρες της Κατοχής από τους Ναζί. Δίχως άλλο, ένα αρκετά ενδιαφέρον concept και ένα είδος που, περιέργως, έλειπε από τα WW2 games.

Στο The Saboteur είστε ο Sean Devlin, ένας Ιρλανδός, μηχανικός στο επάγγελμα και πρώην οδηγός αγώνων, ο οποίος έχει αυτοεξοριστεί στο Κατεχόμενο Παρίσι στα χρόνια του Πολέμου. Ο λόγος της φυγής του γίνεται γνωστός πολύ γρήγορα -όπως και το μίσος του για τους Ναζί- και σχετίζεται με έναν άδικα χαμένο αγώνα ενάντια στο Γερμανό οδηγό και πράκτορα Kurt Dierker και τη δολοφονία του καλύτερου φίλου του από τον ίδιο.

Εχοντας περάσει 3 μήνες στο Παρίσι άπραγος και πνίγοντας τον καημό του στο ποτό και τις γυναίκες, συναντιέται με ένα σημαντικό πρόσωπο της Γαλλικής Αντίστασης, τον Luc Gaudin, ο οποίος τον πείθει να μπει στην Αντίσταση. Από εκεί και πέρα όλα παίρνουν το δρόμο τους, με τον Sean να αποτελεί το «κρυφό» όπλο της Αντίστασης ενάντια στους Γερμανούς, την ίδια στιγμή που ο ίδιος έχει ως πρωταρχικό στόχο την εκδίκηση για το θάνατο του φίλου του.

Ενα χαρακτηριστικό που κάνει το παιχνίδι να ξεχωρίζει είναι ο πρωτότυπος διαχωρισμός του χάρτη σε ζώνες: σε αυτές που η Γερμανική Κατοχή είναι πολύ έντονη και κυριαρχεί το άσπρο και το μαύρο, με μερικές αποχρώσεις του κόκκινου και του κίτρινου (φέρνει στο μυαλό το Sin City του Frank Miller), και σε αυτές που το ηθικό της Αντίστασης είναι υψηλό (ο παράγοντας «Will to Fight») όπου οι χρωματισμοί είναι κανονικοί. Οσο εκτελείτε αποστολές και καταστρέφετε οπλικά συστήματα των Γερμανών, τόσο το ηθικό της Αντίστασης ανεβαίνει και το Παρίσι αρχίζει πλέον να αποκτά το «χρώμα» του. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι οι Γερμανοί φεύγουν εντελώς, απλώς οι δυνάμεις τους δεν είναι τόσο αποπνικτικές και συγκεντρώνονται περισσότερο στα headquarters τους σε κάθε περιοχή, ενώ είναι περισσότερο πιθανό να σας βοηθήσουν δυνάμεις της Αντίστασης σε κάποια αψιμαχία μαζί τους. Η όλη ιδέα και υλοποίηση είναι καταπληκτική και βοηθά πολύ στην ατμόσφαιρα του παιχνιδιού.

Στον τεχνικό τομέα, το The Saboteur αφήνει αντιφατικές εντυπώσεις. Από τη μία έχουμε ένα Παρίσι αχανές, ατμοσφαιρικά φωτεινό (ή σκοτεινό, ανάλογα με το πού βρίσκεστε) και με όλα τα ξακουστά σύμβολα και μνημεία του να είναι παρόντα (Πύργος του Αϊφελ, Notre Dame κ.λπ.), από την άλλη η αρχιτεκτονική των περισσότερων κτηρίων είναι κάπως άτσαλη και μπερδεμένη, ιδίως όταν κυκλοφορείτε στις στέγες αυτών. Η πόλη πάντως σφύζει από κόσμο που περπατά, τρέχει, χτυπιέται ή κρύβεται από τους Ναζί, ενώ ακόμα και όταν βγείτε από το Παρίσι το περιβάλλον εξακολουθεί να είναι προσεγμένο, χωρίς «νεκρές» περιοχές. Γενικά πρόκειται για μία πειστική αναπαράσταση μίας μεγάλης πόλης και των περιχώρων της.

Οι χαρακτήρες είναι όμορφα σχεδιασμένοι, με προσοχή στα πρόσωπα των πρωταγωνιστικών χαρακτήρων, αλλά με μέτριο animation - ιδίως κάποιες κινήσεις είναι αρκετά «σπασμωδικές».

Πάρα πολύ καλό είναι και το soundtrack του παιχνιδιού, το οποίο ταιριάζει απόλυτα με το κλίμα της εποχής, με το γνωστό τραγούδι του ’64 «Feeling Good», φυσικά, να ξεχωρίζει, ενώ καλή δουλειά έχει γίνει και στις ομιλίες των πρωταγωνιστών, οι οποίοι συνήθως μιλούν αγγλικά με προφορά ανάλογη της εθνικότητάς τους με αρκετά πειστικά αποτελέσματα, αν και οι Ναζί που θα βρείτε στο δρόμο μιλάνε κανονικά γερμανικά. Τα ηχητικά εφέ των εκρήξεων και πυροβολισμών απλώς εξυπηρετούν το σκοπό τους, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο.

Εν κατακλείδι, το The Saboteur είναι ένας αξιόλογος τίτλος, αρκεί να μην περιμένετε κάτι επαναστατικό. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που στοχεύει στο καθαρό fun, δεν προσπαθεί να πρωτοτυπήσει σε κανέναν τομέα (συνδυάζει στοιχεία σχεδόν από κάθε παιχνίδι του είδους που έχετε παίξει) και τα καταφέρνει πολύ καλά.

Διαβάστε το ολοκληρωμένο review στο τεύχος Φεβρουαρίου 2010 (244) του PC Master.

Εικόνες
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
deathbringer
Όταν λέτε GTA-CLONE ενοέιτε κόβω βόλτες,οδηγώ και πυροβολώ όποιον θελω????
26/10/2010 00:42
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum
8080
%%
Ανάπτυξη:  Pandemic Studios
Έκδοση:  EA
Διάθεση:  EA Hellas
Είδος:  Action
Παίκτες:  1
Επισκεφτείτε το επίσημο Website
Ελάχιστες Απαιτήσεις:  Core 2 Dual Core 2,4GHz ή AMD, 2GB RAM, GPU με 256MB RAM...