Γράφει ο Γιάννης Μαργέτης
Απο το τεύχος 215 του PCMaster

Καλό παιδί ο Αποστόλης… Στα μαθήματα έπαιρνε συνέχεια 10, αν και ποτέ του δεν είχε κάτσει να διαβάσει σοβαρά – έτυχε, όμως, να διαθέτει εξυπνάδα και τα έπαιρνε εύκολα. Βέβαια, σαν παιδί και αυτό, τον ενδιέφερε περισσότερο να παίζει μπάλα και να τρέχει (ανεξαρτήτως λόγου) στο προαύλιο του σχολείου ή/και της πλατείας. Τα απογεύματα συνήθως γύριζε σπίτι του, κόκκινος από την ένταση και μούσκεμα στον ιδρώτα και άνοιγε την τηλεόραση να δει Νιλς Χόλγκερσον, αφού πρώτα έριχνε έναν καλό καβγά με την μητέρα του για να κάνει πρώτα μπάνιο. Και έτσι κυλούσαν οι μέρες…

Ο πατέρας του Απόστολου ήταν δημόσιος υπάλληλος, από αυτούς που τελείωσαν την Σιβιτανίδειο και τους πήραν σε διάφορες υπηρεσίες με τα τσαρούχια. Καλός άνθρωπος, από αυτούς που πιστεύουν πως το δημόσιο είναι το μοναδικό σταθερό πράγμα στην Ελλάδα, όπως άλλωστε και οι περισσότεροι της ηλικίας του. Που λέτε, ο πατέρας του ο κύριος Αγησίλαος ή Αγης, είχε πάει για ένα σεμινάριο στη Γερμανία και του είχε υποσχεθεί του Αποστόλη πως θα του έφερνε ένα δώρο. Τώρα, ο Αποστόλης είχε δύο καημούς: ο ένας ήταν εκείνο το μεγάλο καράβι των Playmobil με τους πειρατές, που το είχε και ο ξάδερφός του (Αποστόλης και αυτός) και πάντα το ζήλευε. Ο άλλος ήταν εκείνο το παιχνίδι με τα μικρά πιγκουινάκια που ανέβαιναν μόνα τους μία σκάλα και κατέβαιναν μία τσουλήθρα… Μην ρωτάτε γιατί. Απλώς του άρεσε να τα χαζεύει.

Ηρθε λοιπόν ο κύριος Αγης και ο Αποστόλης πήγε μαζί με τη μητέρα του και την αδερφή του να τον πάρουν από το αεροδρόμιο. Αφού τελείωσε με τους ελέγχους και τα ρέστα και με τους εναγκαλισμούς και τις λοιπές εκδηλώσεις αγάπης, τις οποίες ο Αποστόλης βέβαια τις έβλεπε ως ακόμη μία καθυστέρηση, ξεκίνησε η διαδρομή για το σπίτι. Ο Αποστόλης βέβαια, όπως είπαμε στην αρχή, ήταν έξυπνος μπόμπιρας. Και ήξερε πως αν έλεγε την παραμικρή κουβέντα για το «δώρο του», το μόνο που θα κέρδιζε θα ήταν μία απάντηση του στυλ «καλά, λείπω τόσο καιρό και εσύ σκέφτεσαι το δώρο σου;», κάτι που δεν το ήθελε με τίποτε, οπότε περίμενε στωικά την στιγμή που ο κύριος Αγης θα του το έδινε από μόνος του.

Φτάνουν, λοιπόν, στο σπίτι και αρχίζει η... δωροκλασία. Το πρώτο που βγήκε από τη βαλίτσα ήταν, φυσικά... μπανάνες. Και όχι εκείνες οι μικρές που του έφερνε η μάνα του και του έλεγε «καλές είναι, Κρητικές, φά’ τες», αλλά από εκείνες τις μεγάλες που είχε δει σε διαφήμιση σε ένα ξένο περιοδικό… Μετά, πήρε το δώρο η αδερφή του, το οποίο ήταν ένα ακόμη έπιπλο (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων) για την Bi-Bi-Bo της. Και τέλος ήρθε και η σειρά του Απόστολου…

Το κουτί έγραφε «Atari 2600» και ο πιτσιρικάς δεν είχε την παραμικρή ιδέα τι ήταν. Ανοιξε το κουτί και αυτό που βρήκε μέσα σίγουρα γκρέμισε τα όνειρά του για κάτι καλό. Μέσα βρήκε μία μάλλον «άχαρη» ξύλινη κατασκευή με κάτι διακόπτες και κάτι που έμοιαζε με «θήκη», ενώ το βιβλιαράκι που συμπεριλαμβανόταν στη συσκευασία ήταν άσπρο-μαύρο και γραμμένο σε μία γλώσσα που δεν καταλάβαινε. Και όμως, παρά την πρώτη απογοήτευση, (είπαμε, περίμενε το καράβι των Playmobil), αποφάσισε να του δώσει μία ευκαιρία… Στο κάτω-κάτω ήταν περίεργος να δει τι το καλό βρήκε ο πατέρας του σε αυτό το «πράγμα» για τα του το αγοράσει.

Οπως αποδείχτηκε, με την χρήση κάποιων καλωδίων, το “Atari 2600” συνδεόταν στην τηλεόραση και βάζοντας κάποιες «κασέτες» (cartridges) στη «θήκη» του, μπορούσε κάποιος να παίξει ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Αυτό του έκανε μεγάλη εντύπωση του Αποστόλη, αφού τα μόνα ηλεκτρονικά παιχνίδια που ήξερε μέχρι τότε προέρχονταν από τα «ούφο» που έπαιζε στα κρυφά, σε κάποια αίθουσα στις διακοπές του. Οι κασέτες που υπήρχαν μέσα στη συσκευασία ήταν αρκετές και όλες, τουλάχιστον απέξω, ήταν αρκετά ενδιαφέρουσες, όμως αυτή που του κέντρισε περισσότερο την περιέργεια, ήταν μία που έγραφε “Pole Position”.

Την αλήθεια να τη λέμε, όταν ήταν μπόμπιρας, του άρεσαν πολύ τα αυτοκινητάκια του Αποστόλη. Και στο Pole Position βρήκε αυτό που λέμε «τον παράδεισό του». Ως σύλληψη, το παιχνίδι ήταν αρκετά απλό. Ενα όχημα της Formula 1 έπρεπε να ολοκληρώσει σε ένα συγκεκριμένο χρόνο τη μοναδική διαθέσιμη πίστα του παιχνιδιού, με σκοπό να μπορέσει να αγωνιστεί με τα άλλα αυτοκίνητα. Οταν ερχόταν αυτή η στιγμή, ήταν και η καλύτερη του παιχνιδιού. Ο Αποστόλης είχε πραγματικά ενθουσιαστεί με την ιδέα ότι οδηγούσε ένα «πραγματικό» αυτοκινητάκι, κάτι πολύ καλύτερο από το να παίζει με τις μινιατούρες που είχε μαζέψει και γέμιζαν τρεις σακούλες.

 

Share
Εικόνες
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum