Αρχή > PCM Reviews > Shooting > Ghost Recon Advanced Warfighter 2
A.iiiiiiiiiiii...

Οπως είπαμε, το παιχνίδι είναι ένα αργό FPS. Με την χρήση του μεσαίου πλήκτρου του mouse μπορούμε να στείλουμε την ομάδα μας σε συγκεκριμένα σημεία και να της πούμε να κάνει συγκεκριμένα πράγματα. Ο χειρισμός σε αυτό το σημείο θυμίζει πολύ Rainbow Six και Brothers in Arms, και λειτουργεί πολύ καλά. Ισως… υπερβολικά καλά. Στο μεσαίο επίπεδο δυσκολίας, συγκεκριμένα, το μόνο που αρκεί να κάνετε, είναι να τοποθετήσετε σωστά τους στρατιώτες σας και αυτοί θα φροντίσουν να «καθαρίσουν» την περιοχή από ανεπιθύμητους εχθρούς. Βέβαια, το θέμα είναι πως η A.I. τους είναι λίγο… άδεια. Ναι μεν είναι πολύ καλοί στο να κάνουν ό,τι τους πείτε, αλλά κάνουν μόνο ό,τι τους πείτε. Αυτό σημαίνει πως αν δεν τους δώσετε μία σωστή εντολή, ενδέχεται να μείνουν στη μέση διασταυρωμένων πυρών και να μαζεύουν μαργαρίτες. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για την Α.Ι. των αντιπάλων. Παρόλο που σε γενικές γραμμές είναι αρκετά καλή, καλύτερη από το προηγούμενο, πολλές φορές δίνει την εντύπωση πως αν ένας αντίπαλος «έχει βάλει κάτι στο κεφάλι του», δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει γνώμη. Για παράδειγμα, στις πρώτες πίστες του παιχνιδιού, υπήρχε ένας στρατιώτης πίσω από ένα tank. Δυστυχώς γι’ αυτόν, είχε πολύ μεγάλη κεφάλα και έτσι μπορούσα πολύ εύκολα να τον headshot-άρω. Παρόλα αυτά, για να δοκιμάσω την Α.Ι. τον χτύπησα στο πόδι. Αυτός φώναξε λίγο, έβρισε στα Ισπανικά και μετά συνέχισε να κάθεται εκεί. Του έριξα ξανά, πάλι τα ίδια ο δικός σου… Οπότε, καταλαβαίνετε πως αν και η Α.Ι. είναι πολύ καλή, υπήρχαν περιθώρια βελτίωσης.

Πριν, μιλήσαμε για το χάρτη. Καιρός να επανέλθουμε λοιπόν. Οπως και στο πρώτο παιχνίδι, έτσι και εδώ, υπάρχει ένας χάρτης, ο οποίος πέρα από το να μας δείχνει πού βρίσκονται οι κακοί Mexicans, χρησιμεύει και ως ένας τρόπος για να δίνουμε οδηγίες στην ομάδα μας. Στα μεγαλύτερα επίπεδα δυσκολίας, μάλιστα, θα βρείτε τον εαυτό σας να παίζει αποκλειστικά από τον χάρτη. Από εκεί μπορείτε να δώσετε οδηγίες, waypoints, να αναθέσετε εντολές και γενικά φανταστείτε ένα mini Strategy Game. Είναι τόσο επιτακτική η χρήση του χάρτη στα υψηλά επίπεδα δυσκολίας, που ακόμη και αν κάνετε την απόπειρα να παίξετε «συμβατικά», θα δείτε πως οι αντίπαλοί μας ξεπετάγονται από το πουθενά και τους αρκεί μόλις ένα κλάσμα του δευτερολέπτου για να μας φυτέψουν μία σφαίρα ανάμεσα στα μάτια. Οπότε, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα και να μάθουμε να εκμεταλλευόμαστε ό,τι πλεονέκτημα έχουμε απέναντί τους. Για να λέμε την αλήθεια, μόνο κάποιος που του αρέσουν παιχνίδια όπως το Operation Flashpoint ή το ArmA θα έπαιζαν το GRAW2 στο ανώτατο επίπεδο δυσκολίας. Πολύ απλά, ο υπόλοιπος «κανονικός» κόσμος δεν θα άντεχε να πεθαίνει με το παραμικρό λάθος και σίγουρα θα παρατούσε το παιχνίδι πολύ γρήγορα. Γι’ αυτό, σας συμβουλεύουμε να παίξετε πρώτα σε ένα χαμηλό, ή καλύτερα μέσο επίπεδο δυσκολίας, και αν δείτε πως αντέχετε, περνάτε στο υψηλό.

Στον τεχνικό τομέα, το παιχνίδι μένει… στάσιμο. Το περσινό GRAW ήταν σίγουρα ένα βήμα μπροστά από τον ανταγωνισμό στον τομέα των γραφικών, αλλά όσοι περίμεναν κάτι ανάλογο και φέτος, θα απογοητευτούν. Κι αυτό γιατί το παιχνίδι χρησιμοποιεί την ίδια μηχανή γραφικών που χρησιμοποιούσε και το προηγούμενο της σειράς, με μερικές βελτιώσεις φυσικά, που τελικά επιβαρύνουν τα frames χωρίς να υπάρχει η αντίστοιχη «οπτική ανταμοιβή». Δεν λέμε πως τα γραφικά του είναι κακά, προς θεού… είναι πολύ όμορφα. Απλώς μην περιμένετε αυτό που συνέβη πέρυσι, που τα γραφικά του τίτλου ήταν πράγματι εκπληκτικά για την εποχή τους. Στον ήχο έχουμε το γνωστό φαινόμενο όλων των ανάλογων τίτλων. Πολύ καλά ηχητικά εφέ, η μουσική περνάει απαρατήρητη, όμως στις ομιλίες έχουμε ένα πρόβλημα… μου φάνηκαν πολύ «άχρωμες», λες κι έρχονταν από το λογογράφο των Windows, ενώ και οι ατάκες τους είναι λίγο-πολύ επαναλαμβανόμενες. Πάντως μεγάλα παράπονα στον τεχνικό τομέα δεν έχουμε, οπότε όλα καλά, όλα ανθηρά.

Και τώρα περνάμε σε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα των σύγχρονων FPS, που δεν είναι άλλο από τη διάρκειά τους. Το GRAW2 δεν αποτελεί εξαίρεση, αφού για να το τερματίσει κάποιος, δεν θα χρειαστεί περισσότερο από επτά με οκτώ ώρες, ανάλογα με το πόσο καλός είναι. Παρόλο που υπάρχει η δυνατότητα να περάσει στο multiplayer κομμάτι, το οποίο σημειωτέων είναι πολύ καλό, οκτώ ώρες για ένα single player παιχνίδι είναι πάρα πολύ λίγες. Και υπάρχουν πολλοί που απλώς δεν θέλουν να παίξουν multiplayer, οπότε αυτό που μένει είναι περίπου τρεις με τέσσερις, το πολύ, μέρες ενασχόλησης με το παιχνίδι και μετά… ράφι. Αυτό το χαρακτηριστικό και μόνο είναι ικανό να αποθαρρύνει πολύ κόσμο από την αγορά του.

Κλείνοντας, ας κάνουμε έναν απολογισμό του παιχνιδιού. Σίγουρα θα παρατηρήσατε πως το εν λόγω review δεν ήταν τόσο «ενθουσιώδες» σε σχέση με το πρώτο GRAW. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως το δεύτερο της σειράς είναι κακό παιχνίδι, το αντίθετο μάλιστα. Το GRAW2 είναι ένα εξαιρετικό παιχνίδι, που παίρνει τον προκάτοχό του και τον αναβαθμίζει σε πολλούς τομείς. Αυτό, όμως, που του λείπει για να κάνει την επιτυχία του πρώτου, είναι οι καινοτομίες. Το παιχνίδι είναι μία «αναβάθμιση» του πρώτου. Δεν ενθουσιάζει, δεν έχει την αίσθηση του «φρέσκου». Αντ’ αυτού, πατάει σταθερά στα πόδια του και μας προσφέρει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα, διορθώνοντας τα λάθη του και βελτιώνοντας τα ήδη καλά χαρακτηριστικά της σειράς. Το αν θα κάνει επιτυχία, είναι ένα μεγάλο ερώτημα, αφού συνήθως ο κόσμος τείνει να αγοράζει τίτλους που έχουν να προσφέρουν κάτι καινούργιο στο genre. Οπως και να έχει, αν αναζητάτε το καλύτερο squad based FPS, τότε το GRAW2 θα πρέπει να είναι η πρώτη επιλογή σας.

Share
Εικόνες
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum
8282
%%
Ανάπτυξη:  GRIN
Έκδοση:  Ubisoft
Διάθεση:  Diaktis
Είδος:  Shooting
Παίκτες:  16
Επισκεφτείτε το επίσημο Website
Ελάχιστες Απαιτήσεις:  Pentium 4 2GHz ή AMD Athlon, 1GB RAM, VGA 128MB με Direct...