Αρχή > PCM Reviews > Adventure > Belief & Betrayal
Γράφει ο Ανδρέας Παρασκευάς Τσουρινάκης
Απο το τεύχος 217 του PCMaster

Η ιταλική Artematica έγινε κυρίως γνωστή από το racing παιχνίδι Ducati World Championship, αλλά και από το action adventure Druuna και το Martin Mystere, ένα adventure που δυστυχώς δεν έχουμε παρουσιάσει, αφού μόλις πρόσφατα έφτασε στα χέρια μου. Με το Belief & Betrayal προσπαθεί να εδραιωθεί στο χώρο των adventures, που τα τελευταία χρόνια παρουσιάζουν, ειδικά στην Ευρώπη, σημαντική άνοδο ως συνολικές παραγωγές.

Το πλήρες όνομα του παιχνιδιού είναι Jonathan Danter - Belief & Betrayal. Το παιχνίδι έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής σε Γερμανία, Αυστρία και Ελβετία, ενώ η αγγλόφωνη έκδοσή του κυκλοφορεί πρώτα στην Ελλάδα, σε μία προσπάθεια να χτυπηθεί όσο το δυνατό περισσότερο η πειρατεία στη χώρα μας. Στην υπόλοιπη Ευρώπη θα κυκλοφορήσει στις αρχές του 2008!

Η ιδέα του παιχνιδιού άρχισε να δουλεύεται πριν κυκλοφορήσει το «Da Vinci Code» του Dan Brown και αρχικά προβλεπόταν να είναι ένα – κρατηθείτε καλά – FPS! Η επιτυχία του βιβλίου και την ταινίας τούς ώθησε στο να το κυκλοφορήσουν τελικά ως ένα adventure.

Τέλος, σημειώστε πως η εταιρεία «ετοιμάζεται» να κυκλοφορήσει τα adventures (;) Diabolik και Julia.

Είσαι ο Jonathan Danter, ένας βραβευμένος δημοσιογράφος και φανατικός φίλος των περίφημων μοτοσικλετών Ducati. Ενώ είσαι έτοιμος να φύγεις από τη Νέα Υόρκη, για να πας να πάρεις μία συνέντευξη από έναν κορυφαίο καθολικό καρδινάλιο, δέχεσαι ένα παράξενο τηλεφώνημα από έναν ντετέκτιβ της Scotland Yard. Ο θείος σου, Frunk, που πιστεύατε εδώ και χρόνια πως είχε πεθάνει, βρέθηκε νεκρός. Η ζωή σου βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο και στέλνουν αστυνομικούς για να σε παραλάβουν και να σε συνοδεύσουν με ασφάλεια στο Λονδίνο.

Η πρώτη ένστασή μου στο σενάριο του παιχνιδιού βρίσκεται εδώ. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να συμβεί κάτι τέτοιο σε καμία χώρα. Θα ήταν διαφορετικό αν σε έπαιρνε τηλέφωνο κάποιος Αμερικανός αστυνομικός και σου έλεγε τα καθέκαστα, πληροφορώντας σε παράλληλα πως οι Αγγλοι συνάδελφοί του θεωρούν πως είναι απαραίτητο να πας εκεί για να διευκρινιστούν κάποια θέματα σχετικά με το θάνατο του θείου σου κ.λπ. Με άλλα λόγια, θεωρώ αυτό το κομμάτι της εισαγωγής ως απολύτως μη ρεαλιστικό.

Και ένα ακόμη. Εχω βαρεθεί τους Ευρωπαίους παραγωγούς που χρησιμοποιούν ως ήρωές τους Αμερικανούς. Γιατί άραγε; Δεν μπορούσε να είναι Ευρωπαίος; Ετσι στοχεύουν στην αμερικανική αγορά; Συγγνώμη, δηλαδή, αλλά μου θυμίζει πολύ επαρχιωτισμό. Τα ίδια έχουν γίνει και με τα Broken Sword, αλλά και με πολλά άλλα adventures. Τα γράφω αυτά, έχοντας στο μυαλό μου και το Diamonds in the Rough του δικού μας Αλκη, όπου εμφανίζεται ανάλογο φαινόμενο.

Στο Λονδίνο θα μάθεις πως ο θείος σου ήταν μέλος της μυστικής υπηρεσίας ασφαλείας του Βατικανού και πως εκτός από αυτόν, τελευταία και άλλα μέλη της έχουν βρεθεί επίσης νεκρά. Στο παιχνίδι, στην αναζήτηση του τι τελικά συμβαίνει γύρω από το θάνατο των μελών της μυστικής ασφάλειας του Βατικανού, θα «δουλέψεις» μαζί με δύο άλλους χαρακτήρες, την Katrin McKendal, κόρη ενός φίλου του πατέρα σου και ειδικού στις αρχαίες γλώσσες και διαλέκτους, και τον Damien, έναν φίλο της Katrin και ειδικού στους υπολογιστές και στη hi-tech τεχνολογία.

Στην πορεία των ερευνών σου θα μάθεις πως όλα αυτά δεν μπορεί παρά να συνδέονται, για μία ακόμη φορά, με τους περίφημους Knights Templar (έλεος, όχι άλλο για μερικά χρόνια τουλάχιστον, σας παρακαλώ), αλλά και τους Catharists, μία θρησκευτική μειονότητα που από την επίσημη εκκλησία θεωρείται ως αίρεση και που απόγονοί τους υπάρχουν ακόμη σε περιοχές της νότιας Γαλλίας.

Θεματολογικά, το παιχνίδι στέκεται στην αίρεση αυτή, αν και τελικά δεν μένει πιστό στα ιστορικά στοιχεία που αφορούν σε αυτή τη θρησκευτική τάση. Η ιστορία του επικεντρώνεται στην αναζήτηση ενός ιστορικού-θρησκευτικού αντικείμενου (που δεν υπήρξε στην πραγματικότητα), που «περιέχει» την απόλυτη γνώση της ιστορίας του ανθρώπου.

Εδώ, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται το μεγαλύτερο μειονέκτημα του παιχνιδιού ως προς το σενάριό του. Οταν οικοδομείς ένα παιχνίδι με βάση την αναζήτηση του απόλυτου αντικειμένου (κάτι ακόμη πιο ιερό και από την ίδια την περίφημη κιβωτό της διαθήκης - Αrk of the Covenant), τότε κατά 99% ξέρεις πως το παιχνίδι θα τελειώσει είτε με τη μη εύρεσή του είτε με την καταστροφή του, μια και αν πραγματικά βρισκόταν κάτι τέτοιο, θα άλλαζε ριζικά όλη η ανθρώπινη ιστορία. Από όλα τα παιχνίδια που ξέρω, μόνο το Riddle of the Sphinx αποτόλμησε μέχρι τώρα κάτι τέτοιο, αλλά και εκεί το παιχνίδι αφήνει το φινάλε μετέωρο, μη λέγοντας τελικά τι είναι αυτό που βρίσκεις-βλέπεις μέσα στην κιβωτό της Διαθήκης.

Tα γραφικά του παιχνιδιού τρέχουν σε fixed ανάλυση 1.024x768, είναι προοπτικής τρίτου προσώπου και καταλαμβάνουν σχεδόν τα 5/7 της οθόνης. Τα backgrounds των διάφορων χώρων αποτελούνται κατά βάση από pre-rendered επεξεργασμένα γραφικά. Οι σχεδιασμοί και τα χρώματα των διάφορων χώρων είναι σε αρκετές τοποθεσίες από τα κορυφαία του είδους, με εξαιρετική λεπτομέρεια και χρωματική απόδοση. Το πρόβλημα εδώ είναι πως η ποιότητα αυτή δεν κυριαρχεί σε όλα τα γραφικά του, με εξόφθαλμη περίπτωση την πλήρη έλλειψη εσωτερικού χώρου στην αγγλική pub που επισκέπτεσαι. Το σπίτι του McKendal, της βιβλιοθήκης και του μουσείου του Βατικανού, είναι από τα κορυφαία που προσωπικά έχω δει. Στα αναμφισβήτητα υπέρ του παιχνιδιού είναι η hand-drawn γραφική απόδοση των αναμνήσεων της παιδικής ηλικίας του Jonathan. Οι cutscenes είναι αρκετά καλές ως προς το θέμα που δείχνουν, αλλά προσωπικά τις βρήκα θαμπές, μπορεί και να κάνω λάθος. Οι φωτισμοί και οι σκιάσεις, αν τις επιλέξεις, είναι πολύ καλής ποιότητας. Η απόδοση των 3D χαρακτήρων είναι καλούτσικη, αλλά δεν με ξετρέλανε κιόλας. Τι λείπει, κατά τη γνώμη μου, σε γενικότερο επίπεδο; Ενα απαραίτητο σε πολλές οθόνες animation (π.χ., η έλλειψη NPC χαρακτήρων σε διάφορους χώρους) και η έλλειψη «δυναμικών» στοιχείων, καιρικών φαινομένων και φωτισμών.

Η μουσική του παιχνιδιού είναι αρκετά καλή, με αρκετά αβανταδόρικα θέματα. Ειδικά το θέμα που είναι αφιερωμένο στον κεντρικό χαρακτήρα του παιχνιδιού μού άρεσε πάρα πολύ. Τα ηχητικά εφέ του παιχνιδιού, όπου υπάρχουν, είναι ικανοποιητικά, χωρίς, όμως, να είναι κάτι ιδιαίτερο. Κατά τη γνώμη μου, οι ομιλίες των διάφορων χαρακτήρων, είναι από τα πιο σημαντικά μειονεκτήματα του παιχνιδιού. Οταν το έπαιξα για πρώτη φορά, δεν πίστευα στ' αυτιά μου. Μετά τις συνήθισα, αλλά θεωρώ πως το πρόβλημα παραμένει. Δεν ξέρω πώς είναι οι πρωτότυπες (ιταλικές ή γερμανικές), αλλά η αγγλόφωνη απόδοση των φωνών του Jonathan και του ντετέκτιβ της Scotlard Yard είναι, κατά τη γνώμη μου, απαράδεκτες. Εχω επίσης την αίσθηση πως η χρησιμοποίηση στους υπότιτλους ορισμένων fonts με διαφορετικούς χρωματισμούς, σε αρκετές περιπτώσεις μάλλον ενοχλεί το χρήστη - δεν μπόρεσα σε κανένα σημείο να καταλάβω γιατί έγινε αυτή η επιλογή.

Share
Εικόνες
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum
7575
%%
Ανάπτυξη:  Artematica
Έκδοση:  Hell-tech
Διάθεση:  Beacon Multimedia
Είδος:  Adventure
Παίκτες:  1
Επισκεφτείτε το επίσημο Website
Ελάχιστες Απαιτήσεις:  Pentium ή Athlon 2.4GHz, 1GB RAM, κάρτα γραφικώ...