Αρχή > PCM Reviews > Shooting > Medal of Honor: Airborne
Γράφει ο Γιάννης Μαργέτης
Απο το τεύχος 217 του PCMaster

Αααααχ, ο Β’ Παγκόσμιος… Τι μνήμες ξυπνάει… Εχω πολεμήσει πάνω από 50 φορές και όλες ήταν αξέχαστες, τη μία ως Mike Powel, την άλλη ως Jeff Barns και τόσες άλλες φορές ως απλός, ανώνυμος στρατιώτης που πολεμάει για να σώσει την ανθρωπότητα “from ze Nazis”. Αυτή τη φορά, η EA μάς καλεί να αναλάβουμε το ρόλο ενός “Airborne”, ενός αλεξιπτωτιστή, δηλαδή, και, ως ένα από τα πλέον άρτια εκπαιδευμένα εργαλεία πολέμου, να κάνουμε αυτό που έχουμε κάνει τόσες φορές στο παρελθόν...

Συνήθως, όταν ξεκινάμε την παρουσίαση ενός παιχνιδιού, αρχίζουμε από το σενάριό του. Στην περίπτωση ενός FPS με θέμα το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, βέβαια, κάτι τέτοιο είναι μάλλον περιττό, οπότε μπορούμε εδώ να πούμε κάποια facts για το παιχνίδι. Το Medal of Honor: Airborne είναι το 12ο installment της δημοφιλούς σειράς και το πρώτο FPS στο setting του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στο οποίο ο παίκτης έχει τον ρόλο ενός αλεξιπτωτιστή. Για τη δημιουργία του, οι άνθρωποι της EA Los Angeles συνεργάστηκαν με φαν της σειράς, προκειμένου να διορθώσουν τα κακώς κείμενα των προηγούμενων τίτλων και να μας προσφέρουν ένα παιχνίδι άξιο του ονόματος και της κληρονομιάς των Medal of Honor.

Το παιχνίδι ξεκινάει το 1943 με την επιχείρηση Husky στη Σικελία, όπου οι Σύμμαχοι ξεκίνησαν την έφοδό τους στην Ιταλία, και συνεχίζει στην επιχείρηση Avalanche, κατά την οποία οι Σύμμαχοι εισέβαλαν στη χώρα. Επειτα, περνάμε στη Γαλλία και παίρνουμε μέρος στην πασίγνωστη πλέον επιχείρηση Overlord, κατά την οποία πέφτουμε ως αλεξιπτωτιστές πίσω από τις γραμμές του εχθρού,για να εξασφαλίσουμε ασφαλές πέρασμα στους στρατιώτες που κάνουν την απόβαση και μετά ταξιδεύουμε στην Ολλανδία για να λάβουμε μέρος στην επιχείρηση Market Garden. Δεν θα σας αποκαλύψω το τελικό setting, όμως, πιστεύω πως μπορείτε να το φανταστείτε. Το μόνο που θα σας πω, είναι πως πρόκειται για μία από τις πιο εντυπωσιακές σκηνές που έχω δει σε παιχνίδι…

Το MOH: Airborne δημιουργήθηκε σε συνεργασία με κάποιους gamers, με σκοπό να εξαλειφθούν τα προβλήματα, αλλά και ως μία προσπάθεια της EA να δείξει πως είναι δεκτική στις παρατηρήσεις και αφουγκράζεται τις ανάγκες των gamers. Θέλοντας να κάνει κάτι διαφορετικό, κάτι παραπάνω, η εταιρεία δημιούργησε ένα παιχνίδι, το οποίο διαφήμισε ως ένα free-roaming FPS, με τεράστια ελευθερία κινήσεων, άπειρες επιλογές, εντελώς διαφορετική προσέγγιση… Τέλος πάντων, θέλησε να καταστήσει σαφές πως έχει δημιουργήσει ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι, που θα δώσει νέα πνοή στα WWII FPS. Ετσι, όταν ήρθε το πολυπόθητο δισκάκι στα χέρια μου, ήμουν πολύ ανυπόμονος αλλά, όπως πάντα, και καχύποπτος. Στο κάτω-κάτω, αυτά τα έχουμε ακούσει ουκ ολίγες φορές από πολλούς…

Το gameplay του παιχνιδιού είναι δομημένο γύρω από τις ρίψεις με αλεξίπτωτο και κάθε αποστολή ξεκινάει με το πρωτοπαλίκαρό μας σε ένα C45, από το οποίο καλείται να πέσει, με σκοπό να προσγειωθεί σε μία «ασφαλή ζώνη» (ξεχωρίζουν από τον πράσινο καπνό) και από εκεί να ξεκινήσει κάθε level. Σε κάθε επίπεδο υπάρχουν πολλές safe zones και ανάλογα με την επιλογή που κάνει κάθε παίκτης, μπορεί να προσγειωθεί σε διαφορετικά σημεία του level και να ξεκινήσει τη μάχη. Δυστυχώς, από τα πρώτα κιόλας επίπεδα καταρρίπτεται ο «μύθος» του free roaming. Ναι μεν ο παίκτης μπορεί να προσγειωθεί σε διαφορετικό σημείο, όμως, τα objectives παραμένουν κάθε φορά τα ίδια και το μόνο που αλλάζει, είναι η σειρά με την οποία καλείται να τα ολοκληρώσει. Στην ουσία, δηλαδή, δεν υπάρχει ουσιαστική ελευθερία κινήσεων και το παιχνίδι παραμένει γραμμικό, όπως κάθε Medal of Honor. Πραγματικά είναι κρίμα, γιατί οι πρώτες πληροφορίες έκαναν λόγο για ένα ελεύθερο παιχνίδι, στο οποίο, ανάλογα με τις επιλογές που θα έκανε ο παίκτης, άλλαζαν και τα objectives, με αποτέλεσμα να ελπίζουμε σε εξαιρετικό replay value, αφού ο κάθε παίκτης θα έπαιζε ξανά τον τίτλο, για να δει τι θα γινόταν, αν έκανε διαφορετικές επιλογές σε ένα level.

Αφού ξεκαθαρίσαμε το χαρακτήρα του παιχνιδιού, λοιπόν, ας περάσουμε στο κυρίως πιάτο. Στην αρχή κάθε level υπάρχει ένα briefing, στο οποίο γίνεται μία παρουσίαση του θεάτρου επιχειρήσεων, ενώ στη συνέχεια καλούμαστε να επιλέξουμε τα όπλα που θα έχουμε σε κάθε αποστολή. Αυτά είναι το primary όπλο μας, το οποίο συνήθως είναι κάποιο αυτόματο, και το secondary, το οποίο είναι ή ένα τουφέκι (sniper) ή ένα shotgun για τις «κοντινές επαφές». Τέλος, πρέπει να επιλέξουμε και ένα sidearm, το οποίο είναι συνήθως ένα περίστροφο, που, όμως, δεν προβλέπεται να χρησιμοποιούμε συχνά. Μόλις επιλέξουμε τον εξοπλισμό μας, μπορούμε να ξεκινήσουμε την αποστολή, η οποία φέρνει τον παίκτη στο εσωτερικό ενός C45 για την πτώση. Αφού ο παίκτης προσγειωθεί σε ένα σημείο της πίστας έχει κάποια objectives που πρέπει να ολοκληρώσει. Οπως, όμως, μπορείτε να καταλάβετε, αυτοί οι βδελυροί ναζί, που έχουμε ξεπαστρέψει τόοοσες φορές, είναι για μία ακόμη φορά εδώ για να μας κάνουν τη ζωή δύσκολη…

Οταν ξεκίνησα να παίζω το Airborne, οφείλω να ομολογήσω πως μου άφησε πολύ θετικές εντυπώσεις. Οι μάχες ήταν πολύ καλές (θα μιλήσουμε στη συνέχεια πιο αναλυτικά γι’ αυτές), ενώ η ατμόσφαιρα και η ένταση του παιχνιδιού βρίσκονταν σε εξαιρετικά επίπεδα. Παρόλα αυτά και καθώς έπαιζα όλο και περισσότερο, διαπίστωσα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Και αυτό ήταν ο «πυρήνας» του gameplay του. Το παιχνίδι είναι έτσι φτιαγμένο, που προωθεί μία επιθετική τακτική. Τίποτε μεμπτό μέχρι εδώ. Το κακό είναι πως, για να σπρώξει τον παίκτη να προχωρήσει, έχει υιοθετήσει μία φιλοσοφία που, εκτός του ότι είναι εντελώς μη-ρεαλιστική, μετά από λίγο εκνευρίζει. Εάν, λοιπόν, κάποιος αποφασίσει να βρει ένα καλό σημείο κάλυψης, με σκοπό να «αραιώσει» λίγο τον πληθυσμό και στη συνέχεια να προχωρήσει, θα διαπιστώσει πως, όσες σφαίρες και αν ξοδέψει, όσους ναζί και να «καθαρίσει», αυτοί θα συνεχίσουν να έρχονται.

Δεν ήταν λίγες φορές που, παρόλο που είχα βρει ένα ωραίο σημείο για να ξεπαστρεύω τους αντιπάλους εξ αποστάσεως, διαπίστωνα πως αυτό που έκανα δεν είχε νόημα, αφού προκειμένου να σταματήσουν αυτοί να έρχονται, έπρεπε να κάνω ένα μεγαλοπρεπέστατο «ντου» στο σημείο όπου βρίσκονται και να «καταλάβω» εκείνη την τοποθεσία. Απαξ και καταφέρουμε να ολοκληρώσουμε ένα objective, βέβαια, οι αντίπαλοι εξαφανίζονται ως διά μαγείας από την γύρω περιοχή. Αν τύχει να πεθάνουμε άδοξα στο πεδίο της μάχης, τότε στις περισσότερες των περιπτώσεων θα κληθούμε να πέσουμε ξανά με το αλεξίπτωτο και να συνεχίσουμε την αποστολή μας – όμως, προσοχή!! Αν ένα objective δεν έχει ολοκληρωθεί ΠΛΗΡΩΣ (αν, για παράδειγμα, πρέπει να καταστρέψουμε τέσσερα ΑΑ Guns και εμείς έχουμε καταστρέψει τα δύο), τότε, όταν μπούμε ξανά στη μάχη, οι στόχοι θα είναι μεν κατεστραμμένοι, αλλά οι αντίπαλοι θα έχουν επιστρέψει και θα πρέπει να περάσουμε ξανά διά πυρός και σιδήρου, προκειμένου να το ολοκληρώσουμε. Στα τελευταία levels, τα οποία είναι τα πιο δύσκολα και κατά συνέπεια εκεί θα πεθάνουμε αρκετές φορές, αυτό το χαρακτηριστικό είναι τόσο εκνευριστικ,ό που με έκανε να κλείσω το παιχνίδι.

Share
Εικόνες
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum
7575
%%
Ανάπτυξη:  EA
Έκδοση:  EA
Διάθεση:  CD-Media
Είδος:  Shooting
Παίκτες:  12
Επισκεφτείτε το επίσημο Website
Ελάχιστες Απαιτήσεις:  2.8GHz Intel Pentium 4 ή AMD Athlon XP 2800+, 1GB RAM, nVID...