Γράφει ο Γιάννης Μαργέτης
Απο το τεύχος 217 του PCMaster

Ορμώμενος από το sub-forum “retro” του περιοδικού και βλέποντας διάφορα ενδιαφέροντα πραγματάκια στο Internet, αλλά και στην καθημερινή ζωή μας, αποφάσισα αυτό το μήνα να ασχοληθώ με έναν ορισμό που ίσως στους περισσότερους να μην λέει κάτι, όμως, παραμένει πραγματικότητα. Ο λόγος για το “retro gaming lifestyle”.

Ο παραπάνω όρος είναι στην πραγματικότητα ένας δικός μου ορισμός για τη «retro-mania» των τελευταίων χρόνων. Το retro gaming ξεκίνησε ως ένα ρεύμα που είχε ως σκοπό την αναβίωση μερικών κλασικών παιχνιδιών της δεκαετίας του ’80 και ’90. Ο κύριος εκφραστής του ήταν οι πολλοί emulators για τις κραταιές κονσόλες τις εποχής, αλλά και για τα γνωστά μας arcade rooms, τα οποία απαγορεύτηκαν στη χώρα μας με το γνωστό νόμο. Οι πιο χαρακτηριστικοί emulators που ξεκίνησαν το ρεύμα του retro ήταν κατά κύριο λόγο ο M.A.M.E. που εξομοιώνει σχεδόν όλες τις κονσόλες και τα arcades της περιόδου, ενώ αργότερα είχαμε ορισμένους πιο εξειδικευμένους emulators όπως τον NeoRage κ.λπ. (Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να ανατρέξετε σε παλαιότερα τεύχη του «PC Master»).

Η αποδοχή των emulators ήταν πραγματικά τεράστια από την πλειονότητα των χρηστών κι έτσι πολύ σύντομα οι εξομοιωτές έγιναν ένα “must have” του ρεύματος του retro. Αυτό, όμως, δεν ήταν παρά μόνο η αρχή…

Αν στην αρχή οι υποστηρικτές του retro ήταν άνθρωποι που είχαν ζήσει έντονα εκείνη την περίοδο, κοινώς οι σημερινοί 25άρηδες και 30άρηδες, στη συνέχεια τα πράγματα άλλαξαν άρδην. Οι φαν του retro gaming άρχισαν πλέον να μεγαλώνουν και να ξεφεύγουν από τα στενά όρια ηλικίας που είχαν στην αρχή. Αυτό έγινε για δύο λόγους: α) το retro έγινε… trendy! Οσο οξύμωρο και αν ακούγεται, η «νεολαία» αγκάλιασε το retro, θέλοντας ίσως με αυτόν τον τρόπο να μάθει τις «ρίζες» του gaming, β) η δυναμική του retro μεγάλωνε με γεωμετρική πρόοδο. Κύριος λόγος αυτής της αυξητικής πορείας ήταν η «δίψα» των retro lovers να παίξουν παιχνίδια που πίστευαν πως είχαν χαθεί για πάντα. Ετσι, όσο περισσότεροι εξομοιωτές κυκλοφορούσαν τόσο περισσότερο «άνοιγε η όρεξη» για περισσότερο retro.

Από ένα σημείο και ύστερα, το retro gaming γιγαντώθηκε. Οι εταιρείες παραγωγής παιχνιδιών, gadgets, αλλά και οι εκδοτικοί οίκοι, κατάλαβαν πως δεν ήταν δυνατόν να μείνουν με σταυρωμένα χέρια και να μην εκμεταλλευτούν το καινούργιο «χρυσωρυχείο» που εμφανίστηκε. Ετσι, άρχισαν σιγά-σιγά να αφιερώνουν όλο και περισσότερους πόρους στην εκμετάλλευση του retro gaming, χωρίς, ωστόσο, να μείνουν σε αυτό. Στο κάτω-κάτω, είχαν την ευκαιρία να βγάλουν κέρδος με σχεδόν μηδενικό κόστος. Ετσι, άρχισαν οι επανακυκλοφορίες παιχνιδιών σε «συλλεκτικά» πακέτα, τα gadgets με πρωταγωνιστές γνωστούς ήρωες του παρελθόντος, αλλά και τα εκτενή αφιερώματα σε παλαιά παιχνίδια και εκδοτικούς οίκους, ακόμη και επανακυκλοφορίες ιστορικών εντύπων όπως το “Pixel”. Βέβαια, στην περίπτωση των «συλλεκτικών» πακέτων με παλαιούς τίτλους, δεν υπήρχε η αναμενόμενη επιτυχία, αφού σκοπός των retro lovers ήταν να προσπαθούν να παίξουν τα παιχνίδια όσο το δυνατόν αναλλοίωτα και όχι να τα γράφουν στους υπολογιστές τους με install των Windows XP.

Παρόλα αυτά, υπήρξαν μερικές πολύ έξυπνες κινήσεις από εταιρείες του χώρου που κατάφεραν να βγάλουν αρκετά χρήματα, πουλώντας παλιές κονσόλες. Ενα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα είναι το Atari Flashback, που στην ουσία είναι μία επανέκδοση του κλασικού Atari 7800. Παρόλο που δεν είναι και τόσο… retro, η σύλληψη είναι εξαιρετική, αφού μπορεί κάποιος να παίξει 20 κλασικά παιχνίδια της γνωστής κονσόλας στην τηλεόρασή του, με τα παραδοσιακά controllers της.

Share
Εικόνες
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum