Γράφει ο Γιάννης Μαργέτης
Απο το τεύχος 216 του PCMaster

Για τρία πράγματα ήταν ευγνώμων ο Νώντας: Πρώτον, για το Γιώργο Κοσκοτά που έφερε τον Ντέταρι στον Θρύλο. Δεύτερον, για τη συλλογή του με μινιατούρες του D&D και, τρίτον, για τα arcade rooms, τα γνωστά «ουφάδικα». Και αν το χειμώνα ήταν χωμένος στα βιβλία του και στις σπουδές του, θέλοντας να τελειώνει τη καταραμένη τη σχολή, από την οποία θα μπορούσε κάλλιστα να αρχίσει να κολλάει ένσημα, το καλοκαίρι ήταν γι’ αυτόν το τέλειο άλλοθι για να κάνει αρμένικες βίζιτες στο arcade της περιοχής του.

Τότε, λοιπόν, που το καλοκαιράκι ήταν ήπιο και σε έκανε να θέλεις να κάθεσαι στην καρέκλα σου σαν κακοχυμένος λουκουμάς και να χαζεύεις τις κοπελιές από το μπαλκόνι, ήταν η περίοδος που ο Νώντας εφορμούσε στο arcade για ταΐσει κανένα φλιπεράκι ή κανένα από τα κλασικά παιχνίδια που υπήρχαν τότε… Και δεν ήταν μόνο το ότι του άρεσε να παίζει… Οοχι… ήταν η ατμόσφαιρα, ο χαβαλές, η παρέα που μαζευόταν εκεί και γουστάριζε τόσο πολύ ο Νώντας που, όταν έμπαινε, δεν τον έβγαζες με τίποτε…

Το πρώτο που έπρεπε κάποιος να κάνει τότε, ήταν να ξέρει πως δεν ήταν δυνατόν να πάει σε κάποιο από αυτά τα μαγαζιά με ένα-δύο 20άρικα… Δεν πας στον πόλεμο με δύο γεμιστήρες, ρε αδερφέ, πώς να το κάνουμε, δηλαδή… Θα έπρεπε, λοιπόν, να υπήρχε ένας διψήφιος αριθμός από πυρομαχικά, καθότι, αν είχες λίγα, ίσα-ίσα που θα γλυκαινόσουν και μετά θα άρχιζες το παρακαλετό και το «ασήμωσε και θα σου τα δώσω αύριο», κάτι που δεν ταιριάζει σε άνθρωπο που θέλει να έχει ψηλά το κούτελο… νομίζω; Τι γινόταν, όμως, αν ήσουν ρέστος και δεν υπήρχε εικοσάρι ούτε για δείγμα; Τότε έμπαιναν στο κόλπο τα μεγάλα μέσα!

1) Το αδύναμο μηχάνημα

Ο Ελληνας είναι θερμόαιμος. Ετσι είναι και δεν αλλάζει και όποιος λέει διαφορετικά, να του καεί το βίντεο. Μέσα στην τσατίλα του, λοιπόν, ενδέχεται, όταν χάνει, να ρίχνει καμιά κλοτσιά, καμιά μπουνιά, καμιά βρισιά (με βρύση) στο δύσμοιρο το μηχάνημα, για να το τιμωρήσει που τόλμησε να τον κάνει να χάσει… Με τις πολλές φάπες, λοιπόν, το μηχάνημα αρχίζει και χτυπάει πυράκι, με αποτέλεσμα να το εκμεταλλευόταν ο Νώντας, καθότι μάγκας και έξυπνος. Οταν αντιλαμβανόταν κάποιο τέτοιο μηχάνημα, έπαιρνε ένα ταλιράκι ή εν πάση περιπτώσει ένα νόμισμα χαμηλής αξίας (αν δεν είχες ούτε τάλιρο, τότε τα κουβαδάκια σου και σε άλλη παραλία, να σε κλάψει καμιά ρέγκα), το έριχνε με τρόπο στη σχισμή και με λίγη τύχη, το ταλιράκι «κολλούσε» και με μία ελαφριά μπάτσα, το δεχόταν κανονικά και με το νόμο… Το καλύτερο της υπόθεσης, βέβαια, ήταν ότι ο ιδιοκτήτης, όταν έβρισκε τάλιρα στο φλιπεράκι, προσπαθούσε, χωρίς να ξέρει, να δει πώς στα κομμάτια το κάνουν…

2) Το «ψάρεμα»

Το πιο γνωστό κόλπο όταν δεν υπήρχε «βενζίνη» ήταν το εικοσάρι-πετονιά. Εδώ βέβαια τα πράγματα ήταν κατά τι πιο πολύπλοκα για δύο λόγους: πρώτον, χρειαζόταν χρόνος και μεράκι για την κατασκευή και, δεύτερον, αν σε τσάκωνε ο μπάρμπας στο ταμείο, έτρωγες χυλόπιτα από το κατάστημα και δεν ξανάμπαινες που να είχες θείο στην Atari. Η κατασκευή ήταν σχετικά απλή: Παίρνουμε ένα εικοσάρικο και στο πάνω μέρος, με ένα μικρό, λεπτό τρυπάνι, του κάνουμε μία τρυπούλα. Υστερα, περνάμε από την τρύπα μία διάφανη κλωστή ή μία πετονιά (το δεύτερο ήταν καλύτερο, για να μη σπάει), και τη δένουμε με έναν πολύ καλό κόμπο. Et voila! Αφού έχουμε έτοιμη την απάτη, πάμε στο μηχάνημα και ρίχνουμε με προσοχή το νόμισμα… Μόλις δούμε ότι το δέχτηκε, το τραβάμε αμέσως απάνω ΠΡΙΝ αυτό πέσει στο εσωτερικό δοχείο. Αν μας πέσει, το χάσαμε. Θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί καθ’ όλη τη διαδικασία, γιατί το νόμισμα μπορεί να γυρίσει και να μη βγαίνει από την τρύπα, καθώς επίσης να έχουμε και έναν τσιλιαδόρο σε περίπτωση που κάνει έφοδο ο μπάρμπας.

Share
Εικόνες
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum