Γράφει ο Νότης Χαλκίδης
Απο το τεύχος 225 του PCMaster

Με τις σκοπιές των τελευταίων εβδομάδων να είναι αφιερωμένες στην ολοκλήρωση του Phantom Hourglass στο DS και το Twilight Princess να περιμένει καρτερικά δίπλα στο Wii την επόμενη άδειά μου, θεώρησα το λιγότερο ως ηθική υποχρέωσή μου να αφιερώσω τη στήλη αυτού του μήνα στη σειρά που άντλησε την έμπνευσή της από τις περιπέτειες των παιδικών χρόνων του Shigeru Miyamoto. Οχι, όμως, για να την εξυμνήσω ως συνήθως…

Το ότι η οικογένεια των Zelda διαθέτει αμέτρητο αριθμό φανατικότατων φίλων, που έχουν φτάσει μέχρι και στο σημείο να κάνουν τατουάζ με τον Link και την ομώνυμη πριγκίπισσα, είναι κάτι που δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς. Ακόμη και οι επικριτές της σειράς την κατηγορούν συνήθως για στοιχεία όπως το επαναλαμβανόμενο σενάριο (η αλήθεια είναι πως τόσες φορές που ο Link έχει “βρει το Master Sword, συγκεντρώσει τα κομμάτια του Triforce, νικήσει τον Ganon και σώσει τη Zelda”, θα έπρεπε πλέον να το αποπερατώνει σε… λειτουργία αυτόματου πιλότου!), αλλά και τη θετική προκατάληψη της μεγαλύτερης μερίδας του κοινού και των κριτικών, αφού κατά βάθος, οι περισσότεροι είναι (ή μάλλον “είμαστε”, γιατί να το κρύψομεν, άλλωστε…) fanboys του σύμπαντος της Zelda και πολλές φορές παραβλέπουν λόγω της… σχεδόν οπαδικής αγάπης τους προς τις περιπέτειες του πρασινοσκούφη ήρωα. Ακόμη κι οι μεγαλύτεροι πολέμιοι της σειράς όμως, δεν τολμούν να αμφισβητήσουν την αντικειμενικά υψηλότατη ποιότητα που διακρίνει όλα ανεξαιρέτως τα παιχνίδια της σειράς. “Ολα ανεξαιρέτως” είπα; Για μία στιγμή… Μήπως, τελικά, δεν αρκεί ο τίτλος Zelda, για να δημιουργήσεις ένα αριστούργημα;

Έχουν το όνομα αλλά... καμία χάρη!

Οι casual φίλοι της σειράς τα αγνοούν, οι πιστοί οπαδοί τα απορρίπτουν και οι πιο ψαγμένοι τα δοκίμασαν για εγκυκλοπαιδικούς λόγους, μέχρι να αηδιάσουν και να τα αφήσουν μια για πάντα στο βασίλειο της λήθης. Πιθανότατα ακόμη κι ο ίδιος ο Link και η Zelda θα προτιμούσαν να πάθουν αμνησία και να ξεχάσουν τις επισκέψεις τους στο CD-i, όμως, οι τρεις τίτλοι της κονσόλας της Philips θα αναφέρονται πάντα στη λίστα των παιχνιδιών της σειράς, για να υπενθυμίζουν στη Nintendo πως οι αθετήσεις συμφωνιών έχουν ακριβό τίμημα. Η Big-N, βλέπετε, είχε έρθει σε συμφωνία με τη Philips (όπως και με τη Sony νωρίτερα, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία, που κατέληξε στη δημιουργία του PlayStation (!) και θα τη διηγηθούμε κάποια στιγμή στο μέλλον) για την ανάπτυξη από κοινού ενός μηχανήματος που θα δέχεται CD-ROM, όμως, την τελευταία στιγμή έκανε πίσω.

Ηδη, όμως, είχε δώσει το δικαίωμα στη Philips να χρησιμοποιήσει ορισμένους από τους ήρωές της και αυτή φρόντισε να το εκμεταλλευτεί (;), όταν κατασκεύασε τη δική της κονσόλα, αναπτύσσοντας τρεις τίτλους, τους Link: The Faces of Evil, Zelda: The Wand of Gamelon και Zelda's Adventure. Επειδή, λοιπόν, δεν πρόκειται να μάθετε την ιστορία τους σε καμία επίσημη αναδρομή της Nintendo και δεν νομίζω να είχαν πολλοί από εσάς την τύχη (;) να είναι κάτοχοι ενός CD-i, ας σχολιάσουμε τους τρεις τίτλους αναλυτικά. Αλλωστε, το φτυάρι είναι ανέκαθεν ένα σημαντικό κομμάτι του οπλοστασίου του Link…

Share
Εικόνες
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum