Γράφει ο Νότης Χαλκίδης
Απο το τεύχος 227 του PCMaster

Εχετε κάνει λάθη για τα οποία να έχετε μετανιώσει πικρά και εύχεστε να υπήρχε και στη ζωή η λειτουργία Save/Load, ώστε να τα διορθώσετε; Πολλά, φαντάζομαι… Εχετε, όμως, κάνει λάθη, τα οποία άλλαξαν την πορεία μίας ολόκληρης βιομηχανίας, με χαμένους εσάς τους ίδιους; Πιθανότατα όχι, εκτός αν έχω την τιμή να διαβάζει τη στήλη μου ο διαβόητος Jack Tramiel…

Ενα από τα χαρακτηριστικότερα γνωρίσματα της Nintendo είναι οι ανέλπιστα επιτυχημένοι επιχειρηματικοί ελιγμοί που διαπράττει και, πριν προλάβετε να κατηγορήσετε τους ισχυρισμούς μου ως μεροληπτικούς λόγω της αδυναμίας μου προς αυτή, ρίξτε μία ματιά στις πωλήσεις φορητών και οικιακών παιχνιδομηχανών και θυμηθείτε πόσοι “games analysts” είχαν βάλει τα γέλια στις πρώτες εμφανίσεις του DS και του Wii, αντίστοιχα. Εδώ που τα λέμε, αν εξαιρέσουμε ίσως μία συγκεκριμένη κατακόκκινη φορητή (περίπου, τέλος πάντων…) συσκευή παραγωγής πονοκεφάλων, την ανάμνηση της οποίας προσπαθούν να ξορκίσουν τόσο οι άνθρωποι της Big-N όσο και όσοι είχαν την ατυχή έμπνευση να την αγοράσουν, θεωρώντας πως είναι το «μέλλον» (ναι, το απαράδεκτο Virtual Boy εννοώ), κατά τ’ άλλα, οι κινήσεις της εταιρείας ήταν σχεδόν πάντα επιτυχημένες. Υπήρχαν εντούτοις κάποιες που όχι μόνο έφεραν αρνητικά αποτελέσματα, αλλά έμελλε να οδηγήσουν σε μία αλυσιδωτή αντίδραση κοσμοϊστορικών αλλαγών για το χώρο της ηλεκτρονικής ψυχαγωγίας…

Η αρχή ενός πολυτάραχου έρωτα...

Σε αντίθεση με ό,τι θα μαντέψατε, διαβάζοντας τον τίτλο του αφιερώματος, η ιστορία μας ξεκινά πριν ακόμη από την εποχή των 16-bit, όταν ακόμη τα όνειρα του γράφοντα στοίχειωναν οι μονοφωνικές, μονότονες, μονόχνωτες και ότι άλλο “μονο-” θέλετε, μελωδίες του NES. Βλέπετε, καλό και άξιο το ταπεινό και πολυαγαπημένο μου NES-άκι, αλλά ο… μπλιμπλικοειδής ήχος του ακουγόταν υπερβολικά ξεπερασμένος ακόμη και για τα τέλη των ’80s. Οι άνθρωποι της Big-N, λοιπόν, βγήκαν παγανιά στην αγορά, ψάχνοντας τον κατάλληλο άνθρωπο που θα αναλάμβανε να κάνει… μαθήματα ορθοφωνίας στο επόμενο μεγάλο project τους.

Τελικά, τον βρήκαν στο πρόσωπο κάποιου… Ken Kutaragi, πτωχού πλην τίμιου υπαλληλίσκου της Sony (ειρωνεία #1), η οποία τότε άκουγε τη φράση “video games” κι έβγαζε μπιμπίκια (ειρωνεία #2). Δουλεύοντας αρχικά κρυφά από τη «μαμά» Sony που, όπως είπαμε, θεωρούσε τότε την ενασχόληση με τα games πιο ατιμωτική απ’ ό,τι οι… δικές μας μανάδες (!), σχεδίασε τον περίφημο επεξεργαστή ήχου SPC700 (αν είστε fans της εξομοίωσης του SNES, ίσως να έχετε παρατηρήσει πως τα σχετικά αρχεία ήχου έχουν επέκταση .spc). Παρά τις αρχικά οργισμένες αντιδράσεις των στελεχών της Sony, τα γιεν που άρχισαν να παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια τους κατάφεραν να τους πείσουν πως πρόκειται για συμφέρουσα επένδυση κι έτσι ο Kutaragi κράτησε τη δουλειά του, το Super NES το sound chip του και ζήσανε αυτοί καλά και η Nintendo καλύτερα. Τουλάχιστον για λίγα χρόνια ακόμη…

Share
Εικόνες
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum