Γράφει ο Νότης Χαλκίδης
Απο το τεύχος 222 του PCMaster

Δεν υπάρχουν ορισμένες στιγμές που αισθάνεστε ότι ίσως η πρόοδος, τουλάχιστον στο χώρο του gaming, δεν ήταν τελικά και τόσο καλή ιδέα; Δεν νιώθετε ότι θα δωρίζατε άνετα τον τετραπύρηνο επεξεργαστή σας για έναν Spectrum; Σεβόμενη τον αναγνώστη, η αγαπημένη σας στήλη, επιχειρεί να σας γλιτώσει την επίσκεψη στον ψυχολόγο, δοκιμάζοντας να αναλύσει τους λόγους για τους οποίους προτιμάτε(-με) να φτάσετε στην 256η πίστα στο Pac-Man από το να τερματίσετε το Crysis και κάτω από την τηλεόρασή σας κείτεται περήφανα ένα ξύλινο Atari 2600 αντί για τα Xbox 360 και PlayStation 3 που διαθέτουν οι κολλητοί σας.

Δεν σας το κρύβω, φίλοι μου, πως το άκρως διαφωτιστικό άρθρο των “XKx2” στο περασμένο τεύχος για τις φυλές των gamers με προβλημάτισε ιδιαίτερα, αφού ένιωσα να φωτογραφίζει με το δικό του τρόπο, μια σημαντική πτυχή του gaming εαυτού μου, έστω κι αν προσωπικά ουδέποτε χρησιμοποίησα τη λανθασμένη προφορά “μαμέ” για το “Μέιμ”. Μήπως, τελικά, δεν είμαι τίποτα παραπάνω από μία πιξελιασμένη καρικατούρα του 8-bit προέφηβου με την χομπιτοαφάνα; Μήπως έχω μείνει προσκολλημένος στην εποχή που τα τότε benchmarks (λέμε τώρα…) δεν μετρούσαν πολύγωνα και frames per second, αλλά sprites και “χρώματα ταυτόχρονα στην οθόνη” και αρνούμαι πεισματικά να προχωρήσω σαν το coin-op που ζητάει αδηφάγο να… “Insert Coin(s)”; Και αν ναι, αυτό το κάνω γιατί νιώθω τόσο οικείο το παρελθόν ή γιατί με τρομάζει τόσο το παρόν και ως εκ τούτου ακόμα περισσότερο το μέλλον; Γιατρέ μου, θα ζήσω ή μήπως έχω ήδη αντικρίσει την απεχθή σκηνή του “Game Over” από την προηγούμενη πίστα και απλώς έχουν ξεχάσει να μου πουν ότι μου τέλειωσαν τα κέρματα;

Θα προσπαθήσουμε, λοιπόν, να βρούμε απαντήσεις στα ερωτήματα που ταλανίζουν(;) κάθε retro gamer και όσους τον περιβάλλουν, αναζητώντας ταυτόχρονα θεραπεία για την ανίατη αυτή ασθένεια…

Αχ, παιδάκι μου, δεν φτιάχνουν πια τέτοια παιχνίδια…

Η πρώτη και σημαντικότερη ίσως παγίδα στην οποία πέφτουν(-με) οι απανταχού retro gamers, είναι η έμφυτη τάση του ανθρώπου να μυθοποιεί καθετί το παλιό, το απόμακρο και να υποβιβάζει την αξία του σύγχρονου, του προσιτού. Μάλιστα, όσο μακρύτερα ταξιδεύουμε πίσω στο χρόνο τόσο μεγαλύτερο σεβασμό οφείλουμε αξιωματικά να αποδίδουμε στον εκπρόσωπο του εκάστοτε χώρου. Με βρίσκετε υπερβολικό; Για πιάστε μια κουβέντα με τους γονείς σας και θα μάθετε ότι “μουσικοί μπορούν να αποκαλούνται μόνο οι Beatles κι όχι αυτοί οι μαλλιάδες που ακούτε σήμερα” (άσχετο αν για τους δικούς τους γονείς, οι Beatles ήταν “αυτοί οι μαλλιάδες που ακούτε σήμερα”), οι τωρινοί ποδοσφαιριστές θα χρειάζονταν σακούλες αν βρίσκονταν στον αγωνιστικό χώρο με τον Δομάζο και τον Αντωνιάδη (το ότι η σύγχρονη Εθνική ποδοσφαίρου είναι για λίγο καιρό ακόμα Πρωταθλήτρια Ευρώπης, ενώ τότε πανηγυρίζαμε αν κατορθώναμε να αποσπάσουμε ισοπαλία από τη Β’ Ιταλίας, δεν έχει βέβαια καμία απολύτως σημασία!) και, φυσικά, οι χαζοβιόλικες ασπρόμαυρες κωμωδίες με την Αλίκη Βουγιουκλάκη θα σάρωναν τα Οσκαρ!

Οχι, βέβαια, πως αυτό είναι το μοναδικό αίτιο για το οποίο οι σημερινοί αδιάλλακτοι retro gamers θεωρούν πως η διαφορά που υπάρχει μεταξύ της ποιότητας των σημερινών με των τότε παιχνιδιών συναγωνίζεται το χάσμα που παρατηρείται μεταξύ Monty Python και… Σεφερλή!

Share
Εικόνες
Γράψτε τα Σχόλια σας ...
Για να κάνετε σχόλιο πρέπει να κάνετε login στο Forum